Notre-Dame - Streszczenie


Wiersz "Notre-Dame" z tomu "Równanie serca" jest doskonałą ilustracją kreacjonizmu poezji Przybosia. Katedra ukazana jest w ruchu, powstaje "od nowa" na oczach czytelnika, "wzlatuje w przestrzeń" dzięki milionowi rąk złożonych do modlitwy. Widok i wnętrze katedry napawa poetę przerażeniem, rodzi przekonanie o własnej małości. Poeta wyznaje:

"Wyszydzony i opluty wśród poczwar
rozdziawionych deszczem


W wierszu spotykamy wiele typowych dla Przybosia oryginalnych metafor, zaskakujących trafnością i konkretnością obrazowania. Oto niektóre z nich:

"obciążone Jezusami krzyże"
"- na klucze sklepienia
drga zamknięty pęd strzał -"
"mury z odrąbanych skał".

Poeta dwukrotnie w wierszu pyta o twórcę tego monumentalnego pomnika kultury, o tego genialnego budowniczego, który "pomyślał tę przepaść i odrzucił ją w górę".
Uwaga: To jest stary temat
Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne