S . P . Q . R . - trochę o Legionach rzymskich

Witam !
Nie wiem czemu na tym forum nie ma tematów na temat Rebubliki Rzymskiej.
Chciałbym, aby ten wątek miał na celu uświęcenie krwii Rzymskich legionistów, potu budowniczych, genialnych Generałów.


To może ja zacznę.

Spoiler:

Legiony wczesnego Cesarstwa
Legio I Adiutrix – sformowany w 68 r. przez Nerona lub Galbę
Legio I Germanica – sformowany w 48 p.n.e. przez Juliusza Cezara
Legio I Italica – w 66 r. przez Nerona
Legio I Macriana Liberatrix – sformowany w 68 przez Lucjusza Klodiusza Macera w Afryce
Legio I Minervia – sformowany w 82 przez Domicjana
Legio I Parthica – sformowany w 197 przez Septymiusza Sewera
Legio II Adiutrix – w 70 przez Wespazjana
Legio II Augusta
Legio II Italica
Legio II Parthica
Legio II Traiana Fortis
Legio III Augusta
Legio III Cyrenaica
Legio III Gallica
Legio III Italica
Legio III Parthica
Legio IV Macedonica
Legio IV Flavia Felix
Legio IV Scythica
Legio V Alaudae
Legio V Macedonica
Legio VI Ferrata
Legio VI Victrix
Legio VII Claudia
Legio VII Gemina
Legio VIII Augusta
Legio IX Hispana
Legio X Fretensis
Legio X Gemina
Legio XI Claudia
Legio XII Fulminata
Legio XIII Gemina
Legio XIV Gemina – utworzony w 58 r. p.n.e. przez Juliusza Cezara w Galii Przedalpejskiej, w 54 r. p.n.e. kompletnie unicestwiony przez plemię Eburonów, odbudowany po to, żeby w 60 r. n.e. zasłynąć w bitwie z Brytami dowodzonymi przez królową Budykę. Wówczas legioniści z XIV wraz z legionistami z XX pod wodzą gen. Paulinusa w sile 10 tys. stawili czoło 230 tys. barbarzyńców.
Legio XV Apollinaris
Legio XV Primigenia
Legio XVI Gallica
Legio XVI Flavia Firma
Legio XVII
Legio XVIII
Legio XIX
Legio XX Valeria Victrix
Legio XXI Rapax
Legio XXII Deiotariana
Legio XXII Primigenia
Legio XXX Ulpia Victrix

(Legiony XVII, XVIII i XIX zostały doszczętnie zniszczone w roku 9 n.e. w bitwie w Lesie Teutoburskim. Jako „pechowe” nie zostały już nigdy odtworzone.)


Legiony późnego Cesarstwa
Legio I Iulia Alpina
Legio I Armeniaca
Legio I Flavia Constantia
Legio I Flavia Gallicana
Legio I Flavia Martis
Legio I Flavia Pacis
Legio I Illyricorum
Legio I Iovia
Legio I Isaura Sagitaria
Legio I Martia
Legio I Maximiana
Legio I Noricorum
Legio I Pontica
Legio II Iulia Alpina
Legio II Armeniaca
Legio II Brittannica
Legio II Flavia Constantia
Legio II Flavia Virtutis
Legio II Herculia
Legio II Isaura
Legio III Iulia Alpina
Legio III Diocletiana
Legio III Flavia Salutis
Legio III Herculia
Legio III Isaura
Legio IV Italica
Legio IV Martia
Legio IV Parthica
Legio V Iovia
Legio V Parthica
Legio VI Gallicana
Legio VI Herculia
Legio VI Hispana
Legio VI Parthica
Legio XII Victrix

Historia Legionów
Początkowo obywatele trzech gmin rzymskich tworzyli jeden legion liczący 3000 piechoty i 300 jazdy, który w bitwie szykowany był w falangę. Jeźdźcy walczyli pieszo, a koni używano tylko w marszu. Na początku IV wieku p.n.e. liczebność legionu wzrosła do 4500 żołnierzy – 3300 żołnierzy piechoty liniowej, 900 welitów oraz 300 jeźdźców, którzy walczyli już konno. Na czele legionu stał legat. W połowie IV wieku p.n.e. piechota liniowa podzielona została na jednostki taktyczne zwane manipułami, wciąż walczące w szyku zwartym jako tzw. falanga manipularna.
Rozwój taktyki rzymskiej armii doprowadził pod koniec IV wieku p.n.e. do powstania legionu manipularnego, w którym piechota liniowa stosowała zamiast dotychczasowej falangi rozczłonkowany szyk manipularny. Piechota liniowa składała się z 30 manipułów z podziałem na trzy kategorie po 10 manipułów każda. Poszczególne kategorie różniły się uzbrojeniem – najmłodsi (hastati) tworzyli pierwszy rzut szyku, starsi (principes) – drugi rzut, a najstarsi, najbardziej doświadczeni weterani (triarii) – trzeci rzut. W skład manipułu hastati i principes wchodziły 2 centurie po 60 żołnierzy, natomiast manipuł triarii składał się z 2 centurii po 30 żołnierzy. Zatem piechota liniowa legionu, licząca teraz 3000 żołnierzy, składała się z 1200 hastati, 1200 principes i 600 triarii. Liczba welitów w legionie wzrosła do 1200 żołnierzy, natomiast jazda wciąż liczyła 300 koni. Całość legionu manipularnego liczyła 4500 żołnierzy.
Bitwę rozpoczynali welici, którzy zasypywali nieprzyjaciela oszczepami (iacula), a następnie wycofywali się. Po nich wybiegały do przodu dwa pierwsze rzuty piechoty liniowej, które rzucały oszczepami (pilum), po czym ruszały do walki wręcz na miecze. Ostatnie do walki wkraczały manipuły triarii, którzy nie mieli broni miotającej, za to uzbrojeni byli w długie włócznie (hasta). W trakcie bitwy poszczególne rzuty legionu, którego manipuły uszykowane były w szachownicę, wchodziły do walki według uprzednio wyćwiczonego harmonogramu.
Ponieważ dowodzenie niewielkimi i licznymi manipułami było bardzo skomplikowane, co utrudniało przeprowadzenie manewru, już pod koniec drugiej wojny punickiej u schyłku III wieku p.n.e. Scypion Afrykański Starszy podzielił piechotę na większe jednostki taktyczne, zwane kohortami, składające się z 3 manipułów – po jednym z każdego rzutu. Dzięki tej reformie zdolność manewrowa legionu znacznie wzrosła. Dalsze reformy przeprowadzone pod koniec II wieku p.n.e. przez Mariusza doprowadziły do powstania legionu kohortalnego, w którym piechota liniowa podzielona została na jednolicie uzbrojone kohorty. Podział na hastati, principes i triarii został ostatecznie zlikwidowany, a manipuły pozostały jedynie jednostkami organizacyjnymi.
Początkowo Mariusz zwiększył liczebność legionu do 6000 żołnierzy (10 kohort), jednak wkrótce liczebność legionu zostala zmniejszona do 4000 żołnierzy. Legion po reformie Mariusza składał się z ciężkozbrojnej piechoty, lekkozbrojnej piechoty oraz jazdy, która była przydzielana w razie potrzeby (tzw. auxilia).
W pierwszych wiekach Cesarstwa legiony stanowiły trzon armii rzymskiej. Wciąż składało się na nie 10 kohort, czyli 30 manipułów po 2 centurie, a do tego miały 120 jeźdźców. Z biegiem czasu do legionu przydzielono również artylerię.
Za czasów Galiena odebrano legionom jazdę, którą przywrócono za panowania Dioklecjana. Stan etatowy legionów wynosił wtedy 6100 piechoty i 726 jazdy, jednak rzeczywista liczebność legionu była prawdopodobnie niższa. Reformy Konstantyna Wielkiego doprowadziły do bardzo dużego spadku liczebności legionów, w których odtąd było tylko 1000 żołnierzy. Rozmiary przypominające dawne legiony posiadały teraz inne jednostki liczące etatowo 5500 piechoty i 2000 jazdy.
Liczba legionów w czasach Republiki rosła w miarę wzrostu terytorialnego państwa. W okresie bitwy pod Akcjum (31 p.n.e.) Rzym dysponował 75 legionami. Za cesarza Augusta w okresie pokojowych stosunków z sąsiadami armia rzymska liczyła tylko 25 legionów. W ciągu następnych 200 lat ilość legionów stopniowo wzrastała osiągając liczbę 34, a za panowania Dioklecjana Cesarstwo miało 68 legionów. Po reformach Konstantyna Wielkiego przeprowadzonych na początku IV wieku co najmniej 174 oddziały nosiły nazwę legionu. W okresie tym legiony dzielono na polowe (palatini, comitatenses) i pograniczne (ripariensis).

To trochę militarnie na ten temat, mam mało czasu.

Jak znajdę to napisze więcej, liczę też na was Precylowicze

// przypominam o nie pisaniu posta pod postem, jęzeli chcemy coś dopisać/poprawić - służy do tego opcja/przycisk edytuj post

Uwaga: To jest stary temat Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne

No przecież to jest ciekawe. Trzeba coś takiego utworzyć?

wow, nie wiedziałem . Dzieki

Chyba nauczę się ich na pamięć, ale na lekcji historii leciałby szpan

Cieszę się, że ktoś się zainteresował tym zakątkiem Historii.
Jutro napiszę trochę o uzbrojeniu legionisty na przełomie Historii

Trzeba coś takiego pokazać i rozpowszechniać. Czekam z niecierpliwością

Legion w okresie wczesnej republiki dzielił się na:
30 manipułów (batalionów) po 2 centurie
60 centurii (kompanii) po stu żołnierzy

a po reformie Mariusza na:
10 kohort (pułków) po 3 manipuły (zazwyczaj ok.1100 żołnierzy)
30 manipułów (batalionów) po ok. 160 żołnierzy
60 centurii (kompanii) - w zależności od okresu od 50 do 100 żołnierzy (zazwyczaj ok. 80)

Żołnierz z epoki Etrusków
Etruskowie, mieli wiele wspólnego z późniejszymi Rzymianami
Żołnierz Etruski, była to mieszanka uzbrojenia: Greckiego i Kartagińskiego. Armia Etruska przede wszystkim składała się z Ciężkozbrojnych Hoplitów i lekkozbrojnej piechoty. Prawdopodobnie przejeli taktykę wojskową od Greków.
Podstawową jednostką jednostka falangi był lochos(składał się z 92 szeregowych, 4 wteranów i 4 oficerów), który dzielił się na 4 mniejsze jednostki – enomotii .


Królestwo Rzymskie
Rzymska Armia dzieliła się na Tribus-1000 osób, oraz 100 kawalerzystów, dowodzona była przez Trybuna Wojskowego. Tribus dzielił się na 10 Kurii(manipułów) po 100 żołnierzy.
Głównym wyposażeniem żołnierzy z epoki królewskiej, była:
-Duża owalna tarcza o średnicy ok. 1 metra.
-Napierśnik, lub naplecznik.
-Prosty miecz lub falcata, oraz włócznia.
-Hełm typu calotte.

Spoiler:

Siły zbrojne ówczesnego królestwa wynosiły ok. 3 Tribus, czyli 3000 piechoty i 300 kawalerzystów.
Reorganizację armii i podział polityczny przypisuje się Serwiuszowi Tuliuszowi.
W zależności od klasy społecznej, żołnierz pełnił określoną funkcję w Armii, to samo tyczyło się uzbrojenia. Przypominam, że rekrut ma obowiązek wyposażyć się na własny koszt.
Po reformie Serwiusza Armia Rzymska posiadała 8700 żołnierzy, składali się oni na:
-Hoplitów(najbardziej prestiżowa jednostka w królestwie)
-Kawalerzystów, zwerbowanych z powodów oczywistych, (żadna armia nie może się obyć bez kawalerii), lecz nie była to jednostka jedna z lepszych.
-Lekką piechotę, pełnili oni funkcję ochrony Falangi, oraz walki potyczkowej.
-Welites, zwanych po prostu harcownikami.
Armia Rzymska (IV-II w. p.n.e.)
Po niemiłych doświadczeniach z Celtami wprowadzono szereg zmian i reform, które umożliwiły Armii Rzymskiej późniejsze opanowanie całej ówczesnej Europy.
Reforma była procesem długotrwałym i rozpoczęła się ok. 367 r p.n.e.
Podstawową zmianą w Legionie, była zamiana falangi na manipuły, czyli utworzono samodzielne jednostki taktyczne o dużej swobodzie manewrowej podczas walki. W skład manipułu wchodziły dwie centurie(od 30 do 60 ludzi), czyli manipuł liczył około 60 lub 120 żołnierzy.
Po pierwszej fazie reformy, Legion zmienił zupełnie swój wygląd, składał się on z trzech szeregów, pierwsza linia była złożona z hastati-młodzi, niedoświadczeni żołnierze w pełni sił(pierwsza linia składała się przeważnie z 15 manipułów), drugą linię stanowili principes-żołnierzy doświadczonych i dojrzałych, trzecią i najważniejszą linię stanowili triarii. zobacz zdj.3
Dodatkowo do manipułu hastati dodawano 20 żołnierzy zwanych leves, czyli po prostu harcownicy. Uzbrojenie hastati i principes zbytnio się nie różniło, główną odmianą było doświadczenie. Najbardziej prestiżową jednostką byli triarii- ciężko uzbrojeni żołnierze, wyposażeni w długie włócznie(hasta), istnieje powiedzenie, gdy bitwa przyniosła niekorzystny obrót, mówiono „Aż doszło do trarii”, ta jednostka nie była używana do zwykłych potyczek, gdy bitwa stawała się naprawdę poważna, triarii ruszali do ataku.

Ponieważ dowodzenie niewielkimi i licznymi manipułami było bardzo skomplikowane, co utrudniało przeprowadzenie manewru, już pod koniec drugiej wojny punickiej u schyłku III wieku p.n.e. Scypion Afrykański Starszy podzielił piechotę na większe jednostki taktyczne, zwane kohortami, składające się z 3 manipułów – po jednym z każdego rzutu. Dzięki tej reformie zdolność manewrowa legionu znacznie wzrosła. Dalsze reformy przeprowadzone pod koniec II wieku p.n.e. przez Mariusza doprowadziły do powstania legionu kohortalnego, w którym piechota liniowa podzielona została na jednolicie uzbrojone kohorty. Podział na hastati, principes i triarii został ostatecznie zlikwidowany, a manipuły pozostały jedynie jednostkami organizacyjnymi.

Początkowo Mariusz zwiększył liczebność legionu do 6000 żołnierzy (10 kohort), jednak wkrótce liczebność legionu została zmniejszona do 4000 żołnierzy. Legion po reformie Mariusza składał się z ciężkozbrojnej piechoty, lekkozbrojnej piechoty oraz jazdy, która była przydzielana w razie potrzeby (tzw. auxilia).
W pierwszych wiekach Cesarstwa legiony stanowiły trzon armii rzymskiej. Wciąż składało się na nie 10 kohort, czyli 30 manipułów po 2 centurie, a do tego miały 120 jeźdźców. Z biegiem czasu do legionu przydzielono również artylerię.

Za czasów Galiena odebrano legionom jazdę, którą przywrócono za panowania Dioklecjana. Stan etatowy legionów wynosił wtedy 6100 piechoty i 726 jazdy, jednak rzeczywista liczebność legionu była prawdopodobnie niższa. Reformy Konstantyna Wielkiego doprowadziły do bardzo dużego spadku liczebności legionów, w których odtąd było tylko 1000 żołnierzy. Rozmiary przypominające dawne legiony posiadały teraz inne jednostki liczące etatowo 5500 piechoty i 2000 jazdy.

Liczba legionów w czasach Republiki rosła w miarę wzrostu terytorialnego państwa. W okresie bitwy pod Akcjum (31 p.n.e.) Rzym dysponował 75 legionami. Za cesarza Augusta w okresie pokojowych stosunków z sąsiadami armia rzymska liczyła tylko 25 legionów. W ciągu następnych 200 lat ilość legionów stopniowo wzrastała osiągając liczbę 34, a za panowania Dioklecjana Cesarstwo miało 68 legionów. Po reformach Konstantyna Wielkiego przeprowadzonych na początku IV wieku co najmniej 174 oddziały nosiły nazwę legionu. W okresie tym legiony dzielono na polowe (palatini, comitatenses) i pograniczne (ripariensis).

Uzbrojenie Rzymskiego legionisty z okresu Cesarstwa składało się na:
-2 egzemplarze pilum(później napiszę o nich)
-zbroja segmentowa(lorica segmentata), lub zbroja kolcza(lorica hamata)
-Hełm stylu Galiskiego, zapożyczonego od Galów(galea).
-Nakolenniki.
-tarcza (scutum) najpierw okrągła, później prostokątna; mała tarcza oficerska (parma).
-krótki, obosieczny miecz (gladius); długi, także obosieczny miecz (spatha) używany przez kawalerię rzymską
Pilum - (łac. oszczep, l.mn. pila) to broń biała - oszczep najprawdopodobniej pochodzenia etruskiego lub samnickiego, udoskonalony i używany przez Rzymian w całym okresie istnienia państwa rzymskiego. Pilum było bronią specyficzną, w dużym stopniu decydującą o sukcesach rzymskich legionów.
Na wyposażeniu przeciętnego legionisty były z reguły dwa pila: większe i mniejsze. Współcześnie na ich określenie ukuto terminy "pilum eminus" (łac. "pilum z daleka") i "pilum comminus" (łac. "pilum z bliska"). Długość pilum większego wynosiła ok. 2,1 m, z czego ok. 70 cm przypadało na żeleźce, a reszta na drzewce. Niewielkie ostrze osadzone na długiej szyjce miało kształt stożka lub piramidki, a czasem haka (pilum hamatum). Długa szyjka żeleźca umożliwiała po przebiciu tarczy wbicie się ostrza w korpus przeciwnika. Wyjątkowość pilum tkwiła w sposobie łączenia części metalowej i drewnianej. Żeleźce mocowano za pomocą tulei lub wbijanego sztyftu, który podczas uderzenia pękał, uniemożliwiając powtórne użycie pilum przez wroga. Ponadto po trafieniu w cel (np. w tarczę), długa szyjka oszczepu łatwo się wyginała lub łamała, krępując ruchy lub zmuszając wroga do odrzucenia tarczy. Ostrze w kształcie piramidki, czasem z zadziorami, utrudniało oderwanie pilum po trafieniu. Skuteczny zasięg rzutu pilum wynosił ok. 20-30 m, dzięki dodatkowemu balastowi z ołowiu lub lanego brązu, który znacznie zwiększał zasięg i głębokość penetracji. Pilum mniejsze nie przekraczało 2 m. długości i ciężaru 1,5 kg, a zatem jego zasięg był nieco większy, przez co podczas bitwy było ono najpierw wyrzucane przez żołnierza.

Na początku legioniści pierwszej (hastati) i drugiej (principes) linii manipułów w legionie byli wyposażeni w wymienione dwa rodzaje pilum: lekkie i ciężkie. Po reformie Mariusza ujednoliconą wersję pilum posiadali wszyscy legioniści, ale w dalszym ciągu w dwóch egzemplarzach. Pila były używane także w bitwach morskich i w starciach ze słoniami.

Jest to skopiowane z mojego referatu na ten temat.
Przepraszam za takie opóźnienie, ale szkoła niestety boli ;/

Możesz przesłać mi ten referat, chętnie przeczytam

hah, no czemu nie.
Ale tylko do celów uzytkowych i szkolnych, nie do publikowania

Chce tylko przeczytać. Kolega na studiach zrobił referat na temat obozu rzymskiego itp. Jest to ciekawy temat tylko że mało popularny wśród młodych ludzi. Trzeba to bardziej jakoś zareklamować bo to ciekawe. Masz jakiś pomysł?

hm....
Najpierw trzeba doprośić o stworzenie działów Historycznych na:Starożytność, Średniowiecze, Nowożytność, Teraźniejszość.
To chyba najprostrzy sposób ^^










Napiszę też o drugich Termopilach

A teraz opiszę tak zwane drugie Termopile, bitwa ta odbyła się w 191 r. p.n.e.
Siły:
-Rzymianie pod dowództwem Acyliusza Glabriona
Armia konsularna-18*000, Sprzymierzeńcy Ilyryjscy-3000-4000, jazdy posiadali około 1800 ludzi
-Seleuci pod wodzą Antiocha III
Falanga i lekkozbrojni-10*000, Etolowie-2000,jeźdźców w liczbie 500, oraz 6 słoni.
Przyczyna
Republika rzymska po pokonaniu Kartaginy rozpoczęła ekspansję na wschód. W pierwszej kolejności skierowała się przeciwko sprzyjającej Kartaginie Macedonii. W roku 197 p.n.e. wojska macedońskie zostały pokonane i w wyniku zawartego pokoju wszystkie posiadłości macedońskie w Grecji stały się prowincjami Rzymu. Rozwój sytuacji zaniepokoił władcę Imperium Seleudzkiego Antiocha III Wielkiego. W roku 192 p.n.e. z 12 tysięcznym konygnentem, przeprawił się z Azji do Grecji z zamiarem powstrzymania rzymskiej ekspansji. W odpowiedzi wiosną 191 p.n.e. do Grecji wkroczyła armia rzymska w sile 23*000-24*000 żołnierzy.
Przygotowania
Ze względu na przewagę liczebną wojsk rzymskich, Antioch nie zdecydował się podjąć walki na otwartym terenie, ale wycofał się do wąwozu Termopile. Antioch ustawił wojska w tzw. Wschodniej Bramie wąwozu, która od zachodu zamknięta była przez górskie stoki o długości prawie kilometra, na których rozstawieni zostali żołnierze lekkozbrojni, wyposażeni w broń miotającą, mający ostrzeliwać wojska przeciwnika. Dodatkowo został wzniesiony podwójny mur, na którym zostały umieszczone machiny miotające kamienie. Dodatkowo zabezpieczył się od okrążenia rozmieszczając Etolów na okolicznych wierzchołkach górskich. Konsul Manius Acilius Glabrion zdawał sobie sprawę, że frontalny atak zakończy się dużymi startami i prawdopodobną porażką jego wojsk. Z tego względu wysłał na ścieżki górskie, dwa oddziały dowodzone przez trybunów Lucjusza Waleriusza Flakkusa i Marka Porcjusza Katona. Każdy z trybunów dowodził 2 000 żołnierzy, których zadaniem było uderzenie na wojska Antiocha od tyłu.
Bitwa
Wojska rzymskie rozpoczęły atak wczesnym rankiem. Wojska Antiocha były przygotowane w szyku bojowym - pierwszy rząd stanowiła lekkozbrojna piechota (peltaści), za nimi falanga uzbrojona w tarcze i długie włócznie (sarissy). Lewe skrzydło osłaniane było przez łuczników, procarzy i oszczepników usytuowanych na zboczu góry. Prawe skrzydło chronione było przez słonie bojowe, lekkozbrojną piechotę oraz elitarny oddział kawalerii dowodzony przez samego Antiocha. Startegia Antiocha zakładała, że przez atak Rzymianie zostaną zmuszeni do ucieczki i wtedy na zdezorganizowanego wroga uderzy konnica i słonie. Plan jednak się nie powiódł, Rzymianie zostali zmuszeni do wycofania się, ale odwrót był zorganizowany tak, że Antioch nie zdecydował się na atak. W czasie następnego ataku, wojska trybuna Katona wyparły Etolów z zajmowanych pozycji i zaatakowały tyły wojsk Antiocha. Ze względu na mała liczebność zaatakowały obozowisko Antiocha powodując rozprężenie w armii Antiocha. Najemnicy ruszyli w nieładzie na obóz w celu ratowania swoich zdobyczy wojennych. Ułatwiło to przełamanie szańców obrony głównym siłom Rzymskim ostatecznie przeważając szalę zwycięstwa na korzyść Rzymian.

Podsumowanie
Bitwa w Termopilach stanowiła początek końca potęgi państw hellenistycznych i najprawdopodobniej ostatnią okazję do powstrzymania marszu wojsk rzymskich na wschód. Klęska armii Antiocha spowodowała, że Rzymianie uzyskali przewagę, która pozwoliła im na dalsze zwycięstwa.


Mam nadzieje, że nie porobiłem jakiś błędów

W 217 r. p.n.e. płomień wojny szalał w świecie śródziemnomorskim. Na zachodzie dwa mocarstwa – Rzym i Kartagina – zwarły się w morderczej walce o dominację w regionie. W tym samym czasie na wschodzie zmagali się najpotężniejsi z diadochów – Seleukidzi i Ptolemeusze. Hellenistyczni monarchowie od dawna walczyli o ważny region - Celesyrię. Obecny konflikt był już czwartym z kolei i obie strony liczyły, że ostatecznie zadecyduje on o przynależności tej krainy. W efekcie doszło do jednej z największych bitew hellenistycznych wojsk w historii

To sie dzialo przed bitwa opisana przez loczus97 - secutor

w batalii pod Magnezją w 190 r. p. n. e. Antioch III dysponował w swojej armii 16 000 sarissoforoi. Przebieg bitwy był podobny jak pod Rafią. Na przeciwległych skrzydłach zwyciężyła jedna ze stron. Nosiciele sariss ponownie zostali pozbawieni osłony ze skrzydła. Niestety jako pierwsze wróciły konne wrogiej siły jazdy pergameńskiej tak, że falangici sformowali wielki czworobok obronny. Wojska rzymskie nie podjęły próby jego przełamania w ataku frontalnym natomiast udało im się spłoszyć słonie Antiocha, które rozerwały czworobok falangi. Pozbawieni przewagi starcia na dystansie sarissy sarissoforoi uległi obustronnym atakom wręcz legionistów rzymskich i konnicy. Podobny epizod powtórzył się w wojnach Rzymu z Macedonią. Wydaje się, że dowódcy falangi winni stworzyć odpowiednią osłonę dla falangistów w przypadku złamania ich szyku kiedy dochodziło do walki wręcz. Słabo do takiej walki przygotowani sarissoforoi nie dotrzymywali pola Rzymianom i Galatom. Rozwiazaniem tego problemu mogłoby być przemieszanie z falangą oddziałów uzbrojonych na sposób rzymski lub celtycki - z dużymi tarczami i mieczami do walki bezpośredniej. Takie oddziały stałyby w drugim rzucie i wchodziły do walki w przypadku przedostania się przeciwnika poza płot osłony sariss. (gladius)

Nosiciele sariss cz. VII: Wielkie bitwy epoki hellenizmu - dobroni.pl

Od siebie dodam ze sarissa to bron dwureczna, a tak zwane tarcze hoplitow dzwigajacych sarissy to niewielkie kolo zawieszone na piersi (to nawet niebyl kirys).
Innymi wersjami ,,tarczy" podczas walki sarissa byly plecione z drewna i obite skora jesli pamiec mnie nie myli i powleczone chyba smola.
Takie cos bylo z jednej strony przymocowane do pasa a druga do reki.
Wada takiego uzbrojenia byl brak innej mozliwosci walki sarissa jak tylko ,,z biodra".
Podobno Rzymianie walczac na Grekow i niemajac kompletnie na nich rady, w akcie desperacji strali sie odcinac szpic/grot/ostrze sarissy.
Wogole cala bitwa byla dziwna i mgla tak wielka ze obie armie wpadly na siebie, bo wczesniej wyslani zwiadowcy rozmineli sie z armia ,,Grecka".
itd. itp. Historie pisza zwyciezcy i to jest problem. hehehehehe