Przeprowadzenie podstawowych zabiegów resuscytacyjnych

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa, określana pochodzącym z języka angielskiego skrótem CPR (cardiopulmonary resuscitation), to zestaw prostych czynności, wykonywanych w celu przywrócenia czynności serca i układu oddechowego. Taka pomoc jest potrzebna osobom, u których z różnych przyczyn doszło do zatrzymania krążenia. Zatrzymanie serca oznacza śmierć organizmu - komórki i tkanki organizmu obumierają kilka minut po ustaniu przepływu krwi. Dlatego tak duże znaczenie ma jak najszybsze przywrócenie krążenia za pomocą najprostszych dostępnych metod. Szansa na przywrócenie pracy serca gwałtownie spada z każdą upływającą minutą i chory może nie dożyć przyjazdu pogotowia ratunkowego. Z tego względu w większości krajów rozwiniętych prowadzi się szeroko rozwinięte programy edukacyjne, mające na celu szkolenie w CPR jak największej liczby osób. Trzeba wyraźnie podkreślić, że ofiara zatrzymania krążenia ma największe szanse przeżycia, jeśli akcję resuscytacyjną rozpocznie przypadkowy świadek zdarzenia jeszcze przed przyjazdem karetki pogotowia ratunkowego.

Resuscytację przeprowadza się według schematu, którego trzy etapy oznacza się za pomocą trzech pierwszych liter alfabetu.

A - "airway"(ang.) - drogi oddechowe: należy się upewnić, czy w ustach i gardle ofiary nie znajdują się przedmioty utrudniające przepływ powietrza: np. protezy dentystyczne, wymiociny, krew lub inne substancje. Następnie trzeba udrożnić drogi oddechowe, delikatne odginając głowę chorego w tył oraz dociskając żuchwę.

B - "breathing"(ang.) - oddychanie - należy sprawdzić, czy chory oddycha, a jeśli nie, wykonać 2 wdechy sztucznego oddychania.

C - "circulation"(ang.) - krążenie - należy skontrolować, czy u ofiary jest wyczuwalne tętno - najlepiej na tętnicy szyjnej. W przypadku braku tętna rozpocząć uciskanie klatki piersiowej na wysokości dolnej połowy mostka.

Uciskanie klatki piersiowej pozwala zachować choćby minimalny przepływu krwi przez organizm, co wraz ze "sztucznym oddychaniem" zapewnia zaopatrzenie tkanek i narządów w tlen wystarczające do uniknięcia ich natychmiastowej śmierci. Dzięki CPR zyskuje się czas i ofiara ma szansę na doczekanie do przyjazdu wykwalifikowanych ratowników bez nieodwracalnych zmian w organizmie.

Nie można się bać podejmowania resuscytacji, gdyż dla ofiary zatrzymania krążenia ryzyko powikłań CPR jest na pewno mniej groźne niż natychmiastowa śmierć w razie nieudzielenia pomocy. Ukończenie kursu resuscytacji świadczy o odpowiedzialności społecznej człowieka oraz chęci służenia ludziom w chwilach zagrożenia życia.

Rozpowszechnienie umiejętności wykonywania CPR to najlepszy sposób, aby zmniejszyć liczbę zgonów z powodu zatrzymania krążenia u osób znajdujących się poza szpitalem.

1. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (CPR) polega wykonaniu prostych czynności w celu przywrócenia krążenia krwi i oddychania.

2. CPR to najprostszy sposób ratowania życia ofierze zatrzymania krążenia.

Uwaga: To jest stary temat Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne

nawet jesli ludzie przejda odpowiednie kursy pierwszej pomocy to wypadek powoduje duzy stres ze moga sie oni bac podjac akcji ratunkowej, wtedy wszystko na nic, sprawdzal ktos z was kiedys co ma np. w apteczce samochodowej ? najgorsze dla ofiar to tlum gapiow i komenatrze typu "patrzcie jak krwawi on zaraz umrze" a przy okazji zero chetnych do udzielenia pomocy

Jestem ratowniczka medyczna, wiem z doświadczenia że nawet medycy przechodzą coś takiego jak pierwsze stresy wyjazdowe. Część z nich wtedy już wie, że nie nadaję się do tej pracy, ale większa część zostaje. Tylko należy pamiętać że nawet idą ulicą NZK (nagłe zatrzymanie krążenia) może przytrafić się każdemu w każdej sytuacji, dlatego zawsze trzeba być przygotowanym.

Tez jestem ratownikiem ,przy pierwszych akcjach sam miałem mętlik w głowie, nie wiedziałem co robić i za co się złapać. Wiec myślę ze zwykły przechodzień wystarczy aby potrafił stwierdzić brak oddechu i przystąpić do pośredniego masażu serca.Najczęściej na ulicy można spotkać napady epilepsyj (padaczki),wystarczy przytrzymać głowę aby się nie poobijała i po ataku ułożyć chorego w pozycyj bezpiecznej(na boku).To tyle z moich porad Myślę ze jednak lepiej jest lepiej zrobić cokolwiek niż nie zrobić nic.

jesli ktos nie ma oddechu i pulsu to juz bardziej zaszkodzic sie danej osobie nie da

właśnie to miałem na myśli

Mam pytanko.. jeśli jest wypadek i jest to na odludziu i jesteśmy tylko my i poszkodowany.. mamy tel kom i co po kolei powinniśmy zrobić jeśli wiemy, że ofiara potrzebuje reanimacji? Uczyłem się że reanimujemy do utraty sił bądź przywrócenia podstawowych czynności życiowych(krążenie i oddech). Czy to jest słuszne? telefon po pomoc zająłby sekundę, ale też sekunda ma ważną rolę w przywróceniu czynności życiowych poszkodowanego. Co byście wybrali?

najpierw sprawdzasz stan poskzodowanego, moze po prostu jest pijany i spi, potem dzwonisz po pomoc a potem przystepujesz do reanimacji albo do utraty sil albo do przyjazdu karetki albo jak wroci krazenie i oddech,
i oczywiscie wlasne bezpieczenstwo jest najwazniejsze,

Dokładnie, i nie bać się podjąć akcję, za to nic nie grozi.

W przypadku dorosłych -
1. ABC
2. DZWONISZ PO POMOC!
3. Udzielasz CPR

Dlaczego tak? U ludzi dorosłych główną przyczyną zatrzymania krążenia i oddechu jest zaburzenie akcji serca spowodowanych dwoma mechanizmami - A. Belet serca (nieskoordynowana praca elektryczna serca, B. Częstoskurcz komorowy bez tętna (tzw. Migotanie komów). W obu przypadkach nie jesteśmy w stanie za pomocą podstawowej resuscytacji przywrócić akcji serca (potrzebny jest ratownik, defibrylator i leki), więc czas na pierwsze zabiegi CPR to czas stracony dla prawdziwego ratunku - stąd napierw po pomoc, potem masaż serca itp.

Z dziećmi sprawa ma się inaczej
Udzielamy Pierwszego cyklu masażu i sztucznego oddychania przed wezwaniem pomocy (około minuty CPR)
Więc tak
1 ABC
2 CPR przez około minutę
3 wzywamy pomoc
4 kontynuacja CPR
Dlaczego?
U dzieci zatrzymanie krążenia jest najczęściej w mechanizmie niedotlenienia, utrudnień w drogach oddechowych itp. Dlatego najpierw należy spróbować sprawdzić, czy podstawowe CPR nie przywróci oddechu i krążenia, a dopiero potem wzywać pomoc.

Ja na PO robiłem resuscytacje krążeniowo-oddechową i robiłem ją 30 min na czas i dalej mógłbym tylko się lekcja skończyła...

Mnie na studiach tak przetrzepali z kwalifikowanej pierwszej pomocy, że wytyczne resuscytacji są dla mnie jak Biblia i oczywiście zawsze noszę przy sobie maseczkę, w razie czego! Dopiero po tych zajęciach zrozumiałam jak ważne są kroki podjęte przez świadka zdarzenia i właściwa edukacja, bo niestety wielu ludzi nie zdaje sobie z tego sprawy i twierdzą, że karetka zdąży przyjechać...