1Likes
LinkBack URL
About LinkBacks
Krzysztof Kolumb
Krzysztof Kolumb, wł. Cristoforo Colombo, hiszp. Cristóbal Colón (ur. prawdopodobnie pomiędzy 25 sierpnia a 31 października 1451 roku w Genui, zm. 20 maja 1506 roku w Valladolid) – europejski żeglarz i nawigator (trwają spory o jego pochodzenie, które mogą pomóc rozstrzygnąć prowadzone w ostatnich latach badania porównawcze DNA).
Kapitan wyprawy, która płynęła na trzech okrętach Santa María, Niña i Pinta pod flagą Kastylii w poszukiwaniu zachodniej drogi morskiej do Indii. Jako pierwsza wyprawa w historii nowożytnych odkryć geograficznych pokonała zwrotnikowy Ocean Atlantycki i 12 października 1492 dotarła do Indii Zachodnich (Antyli) u wybrzeży Ameryki – kontynentu nieznanego w ówczesnej Europie. Za dokonania został mianowany admirałem i pierwszym namiestnikiem hiszpańskich kolonii w Ameryce Środkowej, organizator i kapitan czterech odkrywczych wypraw transatlantyckich z Hiszpanii do Ameryki.
Główne sukcesy i porażki
Podczas czterech udanych podróży przez środkowy Ocean Atlantycki w latach 1492-1504 Kolumb – jako pierwszy z Europejczyków – opłynął, zbadał i opisał rejon Morza Karaibskiego, w tym środkową część Bahamów, Kubę, Haiti (1492), większość Małych Antyli, Jamajkę (1493) oraz stały ląd Ameryki Południowej w okolicach ujścia rzeki Orinoko (1498) i brzegi Ameryki Północnej na południowo-zachodnim wybrzeżu Morza Karaibskiego (1502), choć niektórzy badacze uznają, że tu mógł go ubiec Amerigo Vespucci). Jako pierwszy Europejczyk usłyszał o rozwiniętych cywilizacjach Mezoameryki i istnieniu "Morza Południowego" (Pacyfiku). Powracające do Hiszpanii okręty Kolumba sprowadziły do Europy pierwszych indiańskich niewolników, przywiozły próbki nieznanych w Starym Świecie roślin (m.in. kukurydzę, ziemniaki, tytoń i kakao), cenne złote ozdoby, perły i wieści o innych bogactwach Nowego Świata. Wśród rzeczy sprowadzonych przez uczestników kolejnych wypraw Kolumba do Ameryki znalazły się m.in. konie i osły, bydło i świnie, trzcina cukrowa, krzewy winorośli i nasiona europejskich roślin uprawnych, narzędzia rolnicze i psy tresowane do chwytania ludzi.
Podczas wypraw pod dowództwem Kolumba wzniesiono pierwsze europejskie osiedla i misje w Ameryce Środkowej (jego brat Bartolomeo w 1496 założył na Haiti Santo Domingo, najstarsze istniejące do dziś hiszpańskie miasto w Ameryce). On też tworzył pierwsze mapy oraz opisy regionu Karaibów i ich mieszkańców. Pionierskie podróże Kolumba – w tym jego osobiste działania – zapoczątkowały epokę odkryć geograficznych na całej Półkuli Zachodniej oraz procesy krwawej konkwisty i rabunkowej eksploatacji obu kontynentów, przymusowej chrystianizacji oraz kolonizacji tubylczych ludów Ameryki (których podczas pierwszej wyprawy Kolumb błędnie nazwał Indios – Indianami).
Kolumb był doświadczonym i dzielnym żeglarzem, ambitnym i wytrwałym organizatorem kolejnych wypraw, ale popełniał też błędy – zaniżał np. długość równika i wielkość Ziemi, wierzył w nierealną za jego czasów możliwość bezpośredniego dotarcia do Japonii i Chin po wypłynięciu z Europy w kierunku zachodnim. Krytykowany za skromne zdobycze materialne dostarczane władcom Hiszpanii (a zwłaszcza brak dużych ilości złota i przypraw korzennych), nieudolne i autokratyczne zarządzanie nowymi hiszpańskimi koloniami oraz prześladowanie tubylców (zob. krytyka Bartolomé de Las Casas), toczył wieloletnie spory o utrzymanie władzy i obiecane mu przywileje. Chociaż nie odbył planowanej podróży dookoła świata i najprawdopodobniej umarł z fałszywym przekonaniem, że dopłynął do brzegów Azji, to jego nazwisko stało się symbolem wielkich odkryć, nie tylko geograficznych.
Podróże Kolumba – oraz rozpowszechniane w całej Europie relacje z nich (i o nich) – zapoczątkowały trwały proces europejskiej kolonizacji obu Ameryk oraz wiele istotnych i nieodwracalnych zmian społecznych, politycznych, ekonomicznych, kulturalnych i przyrodniczych po obu stronach Atlantyku – z dzisiejszego punktu widzenia często kontrowersyjnych i tragicznych (jak wyniszczenie setek tubylczych ludów Zachodniej Półkuli i gwałtowny upadek kilku zaawansowanych cywilizacji prekolumbijskich). Głęboki, trwały i globalny charakter tych zmian, które – zapoczątkowane pionierskimi wyprawami Kolumba – doprowadziły do integracji Starego i Nowego Świata, nadały jego podróżom, odkryciom i relacjom nie tylko przełomowy charakter, ale i wielowymiarowe znaczenie symboliczne (przyczyniając się do powstania "białej" i "czarnej" legendy Kolumba).
Wczesne lata
Kolumb prawdopodobnie urodził się w Genui w domu przy Porta dell'Olivella, pomiędzy 25 sierpnia a 31 października 1451 roku. Był synem genueńskiego tkacza i drobnego kupca, Domenico Colombo. Jako młodzieniec Kolumb zaczął pracować w domu bankowym Centurionich i w związku z profesją rozpoczął morskie podróże, żeglując po okolicznych akwenach w celach handlowych (np. w 1475 na wyspę Chios). W 1476 prawdopodobnie popłynął z konwojem genueńskich statków handlowych do Lizbony i Flandrii, jednak niedaleko Przylądka Św. Wincentego flota francusko-portugalska napadła na konwój i rozbiła go. Cudem uratowany Kolumb, jako rozbitek dopłynął na ląd w pobliżu Lagos. Po kilku tygodniach wyjechał do Lizbony. Zaczął pracę w lizbońskiej filii banku Centurionich. W celach handlowych wypływał na swe pierwsze oceaniczne podróże do Anglii, na Maderę i do Gwinei. W 1479 roku Kolumb ożenił się z Felipą Perestrello de Moniz, córką dawnego gubernatora Porto Santo, wysepki w pobliżu Madery. Rok później urodził im się syn, Diego Colón, a pięć lat później Felipa zmarła. Jako wdowiec, Kolumb znalazł w Hiszpanii dziewczynę – sierotę Beatriz Enriquez. Pomimo że nigdy się nie pobrali, Kolumb pozostawił jej sporą część swojego majątku i nakazał Diego traktowanie jej jak własnej matki. W roku 1488 urodził im się syn Ferdinand (Fernandez). Kilka lat później, gdy reputacja Kolumba zmalała, jego synowie bardzo pomogli w jej odbudowaniu.
Jednocześnie z nauką morskiej praktyki Kolumb studiował pisma antycznych i klasycznych pisarzy, takich jak Strabon, Seneka, Arystoteles, a także współczesnych mu humanistów (Eneasz Sylwiusz Piccolomini)[potrzebne źródło]. Wielki wpływ na kształtowanie się światopoglądu Kolumba wywarło dzieło Pierre d'Ailly Imago Mundi, a także pisma i słynna mapa florentyńskiego astronoma Toscanellego. Mieszkając w Portugalii musiał też spotkać się z żywą legendą dalekich morskich podróży na zachód. Współcześnie wydaje się możliwe, że portugalscy i baskijscy rybacy docierali na łowiska nowofundlandzkie i można przypuszczać, że ocierali się o wybrzeża Ameryki Północnej. Te wszystkie informacje utwierdziły Kolumba o możliwości dotarcia do Indii, podróżując na zachód. Zgodnie z ówczesną wiedzą geograficzną, Kolumb znacznie nie doszacował wielkość globu. Był przekonany, że ląd znajduje się zaledwie o kilkanaście tygodni żeglugi.
Kolumb swoją wiarę pragnął zaszczepić królowi Portugalii Janowi II. Odesłał on genueńczyka do swoich doradców Junta dos Mathemáticos, którzy, prawdopodobnie na początku 1485 roku, odrzucili plan Kolumba. W lecie 1485 Krzysztof Kolumb przeniósł się do Hiszpanii. Sprawił, że jego pomysłami zainteresowali się dygnitarze Enrique de Guzmán, a później Luis de la Cerda. Idee Kolumba znalazły posłuch na dworze królewskim, lecz dopiero gdy Hiszpania uporała się z rekonkwistą w 1492, można było je zrealizować. Izabela Kastylijska namówiona przez dworzanina Luisa de Santángel zezwoliła Kolumbowi na zorganizowanie wyprawy, która miała popłynąć pod banderą korony hiszpańskiej. Wyprawa była finansowana częściowo przez dwór, częściowo przez kupiecką rodzinę Pinzonów. Kolumbowi przyrzeczono dziedziczny tytuł Wielkiego Admirała, Wicekróla odkrytych ziem oraz dziesiątą część zysków.
Teorie pochodzenia
Według jednego z hiszpańskich historyków jego prawdziwe imię i nazwisko brzmiało Pedro Scotto. W 2009 r. Alfonso Ensenat de Villalonga zweryfikował najczęstsze opinie o pochodzeniu odkrywcy. Kolumb mógł być synem tkacza z Genui we Włoszech albo pochodzić z Katalonii lub Galicji w Hiszpanii, a nawet z Korsyki lub Portugalii. Najprawdopodobniej pochodził z Genui, ale "był synem właściciela sklepu, nie tkacza i był ochrzczony jako Pedro, nie Krzysztof". Nazwisko rodziny Kolumba brzmiało ponoć "Scotto" i miało nie włoskie, a szkockie korzenie.
Amerykański doktor literatury średniowiecznej Charles J. Merrill, twierdzi z kolei na podstawie dokumentów oraz analizy pism napisanych ręką Krzysztofa Kolumba, że pochodził z Kastylii a jego prawdziwe nazwisko to "Colom".
Pierwsza wyprawa Kolumba
22 maja 1492 roku Kolumb przybył do portu Palos, w którym, zgodnie z królewskim nakazem, miał otrzymać dwie karawele. Miasto oddało mu do dyspozycji karawele Niña i Pinta. Statki miały około 20 metrów długości i 7 metrów szerokości. Na okręt flagowy Kolumb wydzierżawił od Juana de la Cosa większy statek Santa María.
3 sierpnia 1492 karaka Santa María (280 ton) oraz dwie karawele – Pinta (240 ton) i Niña (100 ton), na których przebywało łącznie około 90 ludzi, podniosły kotwice. Po postoju w Las Palmas na Wyspach Kanaryjskich 5 września eskadra statków ruszyła na zachód. Po ponad dwumiesięcznej żegludze, podczas której zaczęło dochodzić do głosu zniecierpliwienie, 12 października o drugiej nad ranem jeden z marynarzy Rodrigo de Triana dostrzegł ląd. Wyprawa wylądowała prawdopodobnie na Wyspie Watlinga (zwanej przez Indian Guanahani), niewielkiej wyspie grupy Bahama. U krajowców zauważono złote ozdoby. Indagowani o ich pochodzenie, wskazali kierunek na południe. Wnioskując z tego, że znajduje się na północ od głównego lądu, Kolumb obrał nowy kurs na południowy zachód i 28 października odkrył Kubę, a 6 grudnia Haiti (Hispaniolę), którą to wyspę, urzeczony jej pięknem, wybrał na swoją kwaterę. Gdy okręt flagowy Santa María uległ rozbiciu, a w czasie burzy stracono kontakt z Pintą, Kolumb na Niñi postanowił osobiście dostarczyć wiadomość o odkryciu drogi do Ameryki na dwór królewski. 16 grudnia, pozostawiwszy w ufortyfikowanym forcie Navidad na Hispanioli 43 ochotników z załogi, wypłynął w drogę powrotną. 15 marca 1493 roku zawinął do portu w Palos, skąd w triumfalnym pochodzie udał się na dwór królewski do Barcelony ze sprawozdaniem dla kastylijskich monarchów.
Kolumb wiele wysiłku włożył w rozpropagowanie swojego sukcesu. Kilka dni przed wyruszeniem w podróż do Barcelony wysłał w drogę ludzi ze złotem i kolorowymi arami, którzy ogłaszali jego zwycięski powrót. Na trasie ustawiały się tysiące gapiów, zwłaszcza dzieci.
W czasie spotkania z parą królewską Ferdynandem Aragońskim i Izabelą Kastylijską Kolumb roztoczył przed nimi wizję bogactwa, jakie miało spłynąć na Hiszpanię, gdy akcja odkrywcza będzie kontynuowana. Doprowadziło to do prawdziwej gorączki odkrywczej, której kolejnym epizodem była druga wyprawa Kolumba.
Druga wyprawa
Jeszcze tego samego roku w olbrzymim pośpiechu zorganizowano kolejną wyprawę, której dowódcą został Kolumb.
Jeśli wiosną i latem 1492 Krzysztof Kolumb musiał poświęcić kilka miesięcy na namówienie 90 osób na pierwszą wyprawę, to gdy z niej powrócił, było już tylu chętnych, że trzeba było dokonać selekcji i liczba uczestników drugiej wyprawy została ograniczona do około 1500- 2500 osób na 15-17 statkach (dokładna liczba ludzi i statków jest dyskusyjna). Kolumb skarżył się później, że nawet krawcy byli gotowi porzucić zawód i wybrać się w wielką podróż, na której można było się szybko wzbogacić. Ostatecznie wybrano grupę, w której obok poszukiwaczy przygód i łatwego bogactwa znaleźli się misjonarze, pragnący ewangelizować mieszkańców odkrytych ziem; obok pospolitych łotrów – idealiści.
Druga wyprawa wyruszyła 25 września 1493. Tym razem Kolumb wybrał bardziej południową trasę i w związku z tym ląd osiągnął w okolicy Małych Antyli. Odkrył kolejno wyspy Dominikę, Marie-Galante, Gwadelupę, Antiguę i Portoryko. 22 listopada Kolumb ponownie dotarł na Haiti, by przekonać się, że z zostawionych tam ludzi nikt nie przetrwał. Jak się domyślono, wszyscy wyginęli w walce z krajowcami – Indios (Indianami). W dalszej podroży Kolumb popłynął wzdłuż południowych wybrzeży Kuby i odkrył Jamajkę.
Tymczasem jednak autokratyczne i bezwzględne postępowanie Kolumba zraziło do niego dużą cześć załogi. Wielu zniechęconych trudami i brakiem legendarnego bogactwa odłączyło się od wyprawy i rozpoczęło poszukiwania na własną rękę. Inni powrócili do Hiszpanii zanosząc wiele skarg na Kolumba. Wpływowi wrogowie Kolumba postulowali, by zabrać przyznane mu wcześniej przywileje, a na jego miejsce mianować królewskiego namiestnika nowo odkrytych ziem. W tej sytuacji Kolumb 19 marca wyruszył w drogę powrotną do Hiszpanii, gdzie przybył 11 czerwca. Na dworze zdołał oczyścić się ze stawianych mu zarzutów, uzyskał potwierdzenie wcześniejszych przywilejów oraz przyrzeczenie zorganizowania kolejnej, trzeciej wyprawy.
Trzecia wyprawa
Mimo że Kolumb odzyskał swoje przywileje, nie zdołał w pełni odbudować zaufania, jakim go wcześniej darzono. Na zorganizowanie następnej, trzeciej wyprawy musiał czekać aż do 1498 roku. 30 maja wyruszył sześcioma statkami na zachód. Trzy statki odesłał prosto na Haiti, podczas gdy pozostałymi popłynął na południowy zachód w nadziei na odnalezienie upragnionych Indii. W czasie tej wyprawy po raz pierwszy osiągnął kontynentalną część Ameryki. Do brzegu dotarł na południe od ujścia Orinoko. Płynąc dalej na zachód, wzdłuż wybrzeża, odkrył wyspę Trynidad. Następnie zwrócił się na północny zachód i pożeglował na Haiti, gdzie w międzyczasie założone zostało pierwsze hiszpańskie stałe osiedle w Indiach Zachodnich, Santo Domingo.
Stosunki w hiszpańskiej społeczności w Santo Domingo nie były dobre. Autokratyczny Kolumb faworyzował swoich ludzi, w szczególności swojego syna – Diego. Doszła do tego niewątpliwa frustracja z powodu braku poważniejszych sukcesów ekonomicznych wypraw i trudności w stosunkach z krajowcami. Podobnie jak w czasie drugiej wyprawy, wiadomości o problemach dotarły do korony. Tym razem postanowiono działać bardziej zdecydowanie. W czerwcu 1500 wysłano na zachód Franciszka Bobadilla, którego obdarzono szerokimi pełnomocnictwami. Po zapoznaniu się z sytuacją na Haiti, polecił on aresztować Kolumba i jego syna, i w kajdanach wysłać ich do Hiszpanii. Na miejscu Kolumb ponownie zdołał oczyścić się z zarzutów i powrócić do łask królewskiej pary. Wynikiem tego była czwarta i ostatnia wyprawa Kolumba do Ameryki.
Czwarta wyprawa
9 maja 1502 flotyllą złożoną z czterech okrętów i w towarzystwie 150 osób załogi Kolumb ponownie wyruszył na zachód. Tym razem sytuacja była paląca. W międzyczasie Vasco da Gama odkrył drogę do Indii wokół kontynentu afrykańskiego. Kolumbowi pilnie potrzebny był sukces udowadniający, że droga na zachód jest krótsza, wygodniejsza i bezpieczniejsza. Zamierzeniem Kolumba było znalezienie przejścia na wody, które ostatecznie miały go doprowadzić do Indii. Spodziewał się go na zachód od Kuby. Tam właśnie skierował się w swej wyprawie. Płynąc w tym kierunku dotarł do wybrzeży Hondurasu i Wybrzeża Moskitów na wschodnim wybrzeżu Nikaragui. Tam od krajowców dowiedział się o "bogatych królestwach" (Cywilizacja Majów, a być może także państwo Inków) i "wielkim morzu" (Ocean Spokojny) leżącym dalej na zachód, lecz mimo usilnych prób nie zdołał odnaleźć wodnego przejścia na ten akwen. Straciwszy dwa z czterech statków, zrezygnowany powrócił na Kubę, a następnie na Jamajkę. Tam został zmuszony do osadzenia pozostałych statków na mieliźnie. Materiały pochodzące ze zniszczonych statków zostały użyte do budowy umocnionego osiedla. Jeden z towarzyszy Kolumba, Diego Mendez, na indiańskiej łodzi wyruszył po pomoc rozbitkom. Jednak dopiero po wielomiesięcznym błądzeniu zdołał dotrzeć na Haiti, skąd sprowadził pomoc. W międzyczasie Kolumb ciężko zachorował i w takim stanie odtransportowano go do Hiszpanii, gdzie przybył 25 listopada 1504.
Ostatnie lata życia i losy pośmiertne
Po powrocie z czwartej wyprawy schorowany Kolumb starał się o posłuchanie na dworze królewskim. Jednak jego największa protektorka – królowa Izabela – już nie żyła. Król Ferdynand zaś, mimo licznych usiłowań Kolumba, nie udzielił mu audiencji. Nie został także wypełniony żaden z nadanych mu wcześniej przywilejów. Mimo to, dzięki zdobyczom i dochodom z odkrytych ziem, był człowiekiem zamożnym, o czym świadczy np. zapisana synowi w testamencie własność ziemska z zabudową. Opuszczony, zgorzkniały i rozgoryczony Kolumb zmarł 20 maja 1506 roku w Valladolid i spoczął najpierw tam, a trzy lata później w Sewilli. Jego życzeniem było jednak zostać pochowanym w Ameryce, dlatego w 1537 roku trumna ze zwłokami Kolumba trafiła do katedry w Palermo w Dominikanie.
Od lat trwają spory dotyczące dalszych pośmiertnych losów ciała Kolumba i obecnego miejsca jego pochówku. W kolejnych wiekach prawdopodobnie powróciło ono (przez Kubę) do Hiszpanii. Ukończone w 2006 roku badania DNA kości z domniemanego grobu Krzysztofa Kolumba w Sewilli potwierdziły bliskie pokrewieństwo zmarłego z pochowanym w tym samym mieście bratem Krzysztofa Kolumba, Diego. Wyniki tych badań kwestionują jednak m.in. badacze z Dominikany, którzy twierdzą, że Kolumb został pochowany w Santo Domingo, a jego ciało nigdy nie opuściło Hispanioli (obecnie Haiti). Póki co, nie zgadzają się oni na zbadanie grobu Kolumba na wyspie.
Historycy na podstawie "Dziennika wypraw" pisanych przez Kolumba w trakcie podróży uważają, iż był on świadom faktu odkrycia nowego lądu – Ameryki. Potwierdzają to zwroty, jakich używał pisząc do Korony Hiszpańskiej.
Inną wersję ostatnich lat życia Kolumba przedstawia Manuskrypt z Puri, według którego Kolumb miał umrzeć wiele lat później i odbyć jeszcze jedną, piątą podróż do Indii Zachodnich. Autentyczność tego źródła jest jednak podawana w wątpliwość przez większość uczonych.
Kto mi to całe streści. Będe bardzo wdzieczny
---------- Aktualizacja postu o 12:52 ---------- Pierwotny post napisany o 11:20 ----------
lub
Krzysztof Kolumb, genueński żeglarz w służbie kastylijskiego dworu, żył w latach 1451 - 1506. Był wielkim, przełomowych odkrywców geograficznych. Wierząc, że możliwe jest dopłyniecie z Europy do Indii, przemierzając drogą wodną kulę ziemską odkrył kontynent amerykański. Nie jest pewne czy Krzysztof Kolumb był świadom odkrycia nieznanego Europejczykom lądu, czy też uważał, że rzeczywiście dotarł do Indii. Krzysztof Kolumb odbył w sumie cztery wyprawy i dotarł do wysp Morza Karaibskiego, ale też do stałego lądu - wybrzeża Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej. Odkrycia Krzysztofa Kolumba zdynamizowały ideę wypraw i odkryć geograficznych, zapoczątkowały czas konkwisty oraz budowania imperiów kolonialnych, początkowo przez Hiszpanię i Portugalię, następnie przez pozostałe mocarstwa europejskie, przede wszystkim Anglię.
Idea utworzenia nowego szlaku handlowego do Indii
W okresie odrodzenia istniało coraz większe zapotrzebowanie na egzotyczne towary pozyskiwane z krajów pozaeuropejskich. Szczególnym popytem cieszyły się przyprawy, takie jak pieprz, coraz droższe - zważywszy na ograniczenia celne nakładane przez Imperium Osmańskie po klęsce Bizancjum i ryzyko podróży lądowej. Poszukiwano możliwości otwarcia nowych szlaków morskich. Trudny i długi szlak przez Przylądek Dobrej Nadziei został odkryty przez Bartolomeo Diaza dopiero w 1488 roku.
W końcu XV wieku państwa Półwyspu Iberyjskiego, Portugalia i Kastylia (od 1516 roku jako Hiszpania) zakończyły rekonkwistę (upadek Grenady, ostatniej twierdzy muzułmańskiej), liczna szlachta, zajęta do tej pory walką z niewiernymi, poszukiwała nowego zajęcia. Kwestia ekspansji na nowe obszary poza Europą leżała w polu zainteresowań obydwu dworów, zarówno portugalskiego jak i Kastylii.
Pochodzący z włoskiego portu Genua Krzysztof Kolumb wiele lat przebywał na dworze portugalskim. Jako bankier odbywał wiele podróży i był świadom potrzeby wyznaczenia szlaku morskiego do Indii. Źródłem inspiracji dla idei wyprawy Krzysztofa Kolumba były prace "Imago Mundi" Pierre'a d'Ailly oraz mapa zachodniej drogi do Indii opracowana przez Paola dal Pozzo Toscanellego dla króla Portugalii Alfonsa V. Za czasów infanta Henryka Żeglarza Portugalia znacząco rozwinęła swój potencjał morski - utworzono szkołę morską, rozpoczęto budowanie imperium kolonialnego. Idea Krzysztofa Kolumba polegała na zaprzestaniu eksploracji nieefektywnej - jego zdaniem - drogi wschodniej do Indii wokół Afryki i przetarcia szlaku zachodniego z wykorzystaniem znanych prądów morskich i wietrznych. Błędem Krzysztofa Kolumba było przyjęcie do obliczeń niewłaściwej wartości dla wielkości ziemi i długości równika, Krzysztofowi Kolumbowi wydawało się, że Indie leżą zdecydowanie bliżej wybrzeży Portugalii niż w rzeczywistości. Nowatorstwo jego pomysłu polegało na znajomości prądów wodnych i wiatrów. Najpewniej wiedzę tą przejął Krzysztof Kolumb z obserwacji portugalskich rybaków, którzy - być może - nieświadomie wielokrotnie spychani byli przez prądy na wody Nowej Funlandii.
Portugalski król Jan II nie wyraził jednak zainteresowania projektem Krzysztofa Kolumba. Dopiero w 1492 roku, po przeniesieniu Krzysztofa Kolumba do Kastylii, miejscowa królowa Izabela zgodziła się pokryć część kosztów wyprawy. Zapłatą dla Krzysztofa Kolumba miał być tytuł wicekróla nowo odkrytych ziem i jedna dziesiąta zysku.
Wyprawy Krzysztofa Kolumba
Pierwsza wyprawa Krzysztofa Kolumba wyruszyła z atlantyckiego portu Palos de la Frontera 3 sierpnia 1492 roku. Krzysztof Kolumb dysponował dwiema karawelami Pinta i Nina oraz karaką Santa Maria, obraną na okręg flagowy. Do dyspozycji Krzysztof Kolumb miał w sumie 90 osobową załogę. Po postoju na Wyspach Kanaryjskich 12 października wyprawa Krzysztofa Kolumba dotarła do wybrzeży Wysp Bahama. Następnie wyprawa dotarła do Kuby i Haiti, nazwanej Hispaniolą. Po utracie Santa Marii i Pinty i po pozostawieniu części członków wyprawy w forcie Navidad na Haiti, Krzysztof Kolumb zdecydował się o powrocie do Europy. Na kastylijski dwór królewski powrócił w marcu 1493 roku. Wieść o sukcesie wyprawy Krzysztofa Kolumba rozpoczęła okres gorączki odkryć geograficznych.
W drugą wyprawę Krzysztof Kolumb mógł wyruszyć jeszcze jesienią 1493 roku, tym razem na kilkunastu statkach. Druga wyprawa Krzysztofa Kolumba przyczyniła się do odkrycia Małych Antyli i Jamajki. Krzysztof Kolumb uparcie dążył jednak do odkrycia drogi prowadzącej bezpośrednio do Indii. W aurze skandali, zważywszy na jego autorytarną metodę pracy, powrócił na dwór kastylijski w marcu kolejnego roku.
Wokół postaci Krzysztofa Kolumba narosła w tym czasie czarna legenda, związana z niebezpieczeństwem wyprawy (osada Navidad na Haiti została doszczętnie zniszczona przez tubylców, wtedy nazwanych Indianami), jak i jego okrucieństwem i autorytarnym podejściem do podwładnych i współpracowników. Bogactwa nowo odkrywanych ziem okazywały się też łatwym łupem. Do trzeciej, już mniej radosnej i spontanicznej wyprawy na sześciu okrętach doszło dopiero po czteroletniej przerwie w 1498 roku. Podczas tej wyprawy, Krzysztof Kolumb poszukując stałego lądu - jak wierzył - Indii, dotarł do wybrzeży Ameryki Południowej, do ujścia rzeki Orinoko. Założono też San Domingo na Haiti, pierwsze istniejące do dziś osiedle w Nowym Świecie, nazwanym Indiami Zachodnimi. Gwałtowny charakter Krzysztofa Kolumba przyczynił się do jego aresztowania przez specjalnego wysłannika korony kastylijskiej, który w 1500 roku otrzymał misję doprowadzenia siłą Krzysztofa Kolumba do Europy.
Pomimo kontrowersji Królestwo Kastylii umożliwiło Krzysztofowi Kolumbowi organizację czwartej wyprawy do Indii Zachodnich. Tym razem miała ona miejsce już po podróży Vasco da Gamy, który dotarł do (właściwych) Indii podróżując wokół Afryki. Celem Krzysztofa Kolumba było udowodnienie, że opracowany przez niego szlak jest bardziej efektywny i krótszy. Dlatego zamierzał dotrzeć do tych samych miejsc, które odwiedził Vasco da Gama. Odkrył Amerykę Środkową - Nikaraguę i Honduras, dowiedział się też o istnieniu cywilizacji amerykańskich oraz Oceanu Spokojnego. Być może wtedy zrozumiał - o czym świadczą listy, że nie dotarł do Indii, lecz odkrył nowy ląd. Schorowany, powrócił do Kastylii w 1502 roku. Umarł w 1504 roku. Jego wolą był pochówek w San Domingo, nie jest jednak ostatecznie ustalone jego miejsce spoczynku, choć źródła głoszą, że jest to katedra w San Domingo.
Dalsze losy odkrycia Krzysztofa Kolumba
W 1513 roku Vasco Nunez de Balboa przebył konno przesmyk panamski i odkrył Ocean Spokojny, co potwierdziło, że przedmiotem odkrycia Krzysztofa Kolumba nie były Indie tylko nowy kontynent. Jeszcze w 1494 roku Kastylia (Hiszpania) i Portugalia, ze wsparciem papiestwa, zawarły traktat z Tordesillas: dokonały symbolicznego podziału świata na strefę wpływów hiszpańskich i portugalskich, co wyznaczyło kierunek dla pierwszej generacji imperiów kolonialnych (zgodnie z traktatem z Tordesillas Brazylia przypadła Portugalii). W 1519 roku wyruszyła wyprawa Ferdynanda Magellana, który jako pierwszy opłynął kulę ziemską.
Znaczenie odkrycia Krzysztofa Kolumba
Rok 1492 i postać Krzysztofa Kolumba są niezwykle ważne dla historii państw amerykańskich. Choć sam kontynent nosi nazwę od imienia innego odkrywcy, Amerigo Vespucciego, to Krzysztof Kolumb jest bohaterem świąt narodowych, obiektem szacunku i pamięci. Odkrycie Krzysztofa Kolumba i początek ekspansji państw Europy w Nowym Świecie, to też początek końca kultur i cywilizacji rdzennych amerykanów, niszczonych przez konkwistę i przymusową chrystianizację. Podbój nowych ziem przyczynił się do bogactwa pierwszych imperiów kolonialnych - Portugalii i Hiszpanii. Przywożone do Europy skarby przyczynią się jednak do deprecjacji złota i inflacji, co poskutkuje wprowadzeniem polityki merkantylizmu. Na przełomie XVI i XVII wieku rolę Hiszpanii i Portugalii jako potęg kolonialnych przejmie Anglia.
Uwaga: To jest stary temat
Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne
Odpowiedz z cytatem
Znajdziesz nas na: