najlepszy polski piłkarz wszechczasów??

Gazeta "Futbol" opublikowała listę 100 najlepszych polskich kopaczy i miejsce na samym szczycie przyznano Bońkowi. Oto co napisano.

"Jako piłkarz - kompletny. Jako biznesmen - skuteczny. Jako człowiek - czarujący. Jako trener - hm, przemilczmy może! Albo lepiej oddajmy głos Bońkowi: "Ja byłem złym trenerem? A trzecie miejsce i medal mundialu w Hiszpanii to kto zdobył? Może Piechniczek?". 
Urodzony w 1956, roku odwilży, kiedy Polska ostatecznie zrzuciła stalinowskie jarzmo. Wychowanek Zawiszy (w rodzinnej Bydgoszczy, 1966-75), następnie gracz Widzewa Łódź (1975-1982), Juventusu Turyn (1982-1985) oraz AS Roma (1985-1988). W Polsce 172 mecze i 50 goli dla Widzewa, dwukrotny tytuł mistrza Polski (1981, 1982), we Włoszech z Juve mistrz (1984), zdobywca pucharu (1983), z Romą wicemistrz (1986). W reprezentacji Polski 80 gier i 20 goli. Największy sukces: trzecie miejsce w hiszpańskich finałach MŚ 1982, ponadto występy w 1978 i 1986 roku. Zdobywca Pucharu Mistrzów 1985 (dwa lata wcześniej finał), Pucharu Zdobywców Pucharów (1984) i Superpucharu Europy (1984). Trzeci piłkarz kontynentu w plebiscycie "France Football" 1982, wtedy również Sportowiec Roku w Polsce. Uff! A to przecież tylko początek. Bo także włoski trener Serie A (Lecce, Bari, Avellino), selekcjoner reprezentacji Polski (2002-2003), pierwszy kompetentny wiceprezes PZPN do spraw marketingu. Wielokrotny reprezentant Reszty Świata - między innymi w pożegnalnym meczu swego wielkiego przyjaciela z Turynu, obecnego prezydenta UEFA Michela Platiniego.
 Na boisku nazywano go "Rudy" bądź "Murzyn" (trenerzy prosili, żeby nie przezywać go rudzielcem, stąd "Murzyn" właśnie). Ale najczęściej nazywa się go krótko: "Zibi".
Jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w Polsce. I pewne miejsce na liście stu najwybitniejszych piłkarzy świata. Milioner. Może od tego wszystkiego zawrócić się w głowie. 
Jemu się nie zawróciło.
 "Czy Boniek był lepszy od Deyny, Lubańskiego, Laty? Według mnie nie był" - mówił znakomity trener Kazimierz Górski. "Ale grał w lepszym okresie niż poprzednicy. W epoce telewizji, kiedy transmisji z pucharów i meczów międzypaństwowych nie słuchano już wyłącznie przez radio. Grał też we wspaniałym Juve i wyjechał w wieku 26 lat – inni mogli o tym tylko pomarzyć. Ale to nie umniejsza jego wielkości. On swoją piłkarską szansę wykorzystał najpełniej jak można, a pewnie i lepiej. Zawdzięczał to swoim cechom: woli walki, zadziorności, odwadze. Był widoczny nie tylko z powodu rudej czupryny. Miał szczęście w życiu, choć teraz porwał się trudnej roli działacza. A to nie to samo, co kiwnąć dwóch rywali, albo na odprawie taktycznej wziąć kredę do ręki. Dlatego trochę się o Zbyszka boję" – mówił Kazio. Ten sam Kazio, który co do Bońka właśnie pomylił się najbardziej w życiu. Jako pierwszy powołał go do kadry, już w 1976 roku. I tuż przed igrzyskami w Montrealu zrezygnował. "On miał wtedy 20 lat, na boisku robił co chciał, ale niestety nikogo się nie słuchał. Pomyślałem, że pojedzie jeszcze na niejedne igrzyska. A nie pojechał już na żadne".
 Co to był za piłkarz, ten Boniek? Najłatwiej opisać go tak: w zasadzie pomocnik, ale też napastnik i obrońca, na pewno grający trener, kompletny technicznie i ponadprzeciętnie wydolny, ambitny i uparty. No, już jak się spojrzy na tę charakterystykę, widać wyraźnie, że wyprzedził swój czas przynajmniej o jedno pokolenie. Albo i wiek, bo tak jak zasuwał w XX, tak dziś najlepsi kopią w XXI stuleciu. Gerrard, albo lepszy Lampard, a może Ballack? Od dzisiejszych Hiszpanów nie gorszy, od Włochów też. I dlatego, mając w gruncie rzeczy w komunistycznym kraju tak niewiele szans, aż tak mnóstwo wygrał.
 Darujmy sobie dokładne śledzenie szczebli kariery - najważniejsze, że były to schody tylko w górę. A przejście do drugoligowego wtedy Widzewa ("Za cztery tysiące dolarów, płatne w czterech ratach" – z uśmiechem wspomina Boniek) okazało się strzałem w dychę. Bo zespół z charakterem wychował człowieka z charakterem.
 Jakie to były czasy? Jednym słowem romantyczne. "Nieobecność na igrzyskach, mimo że Polacy zdobyli tam srebrny medal, specjalnie mnie nie zmartwiła. Bo w tym samym czasie wziąłem ślub z Wiesią, swoją szkolną koleżanką, a wtedy już studentką romanistyki z Poznania. W podróż poślubną pojechaliśmy do Kępna, do zajazdu 'Za miedzą'. Czemu tam? Bo nigdzie indziej nie dało się wtedy pojechać. Na wojaże po świecie mieliśmy czas. Ja przecież zaplanowałem, że dopiero w wieku 26 lat wyjadę do zagranicznego klubu. A skończyłem 20" – mówi.

Kiedy "Zibi" w 1982 roku ukończył wspomniane 26 lat, Polacy, pod wodzą trenera Antoniego Piechniczka, byli rewelacją mistrzostw świata w Hiszpanii. Dobrnęli do medalu. W półfinale przegrali z Włochami - "Zibi" był wtedy wykluczony za kartki. Tuż po mundialu ich drogi się jednak zeszły. Polska zgodziła się sprzedać swą gwiazdę – bo w komunistycznym systemie o transferach decydowało właśnie Państwo - za 1,6 miliona dolarów! Był to pierwszy przypadek, gdy zawodnik legalnie wyjeżdżał na kontrakt przed ukończeniem 30. roku życia. Wcześniej widzewiak, po wyeliminowaniu z europejskich pucharów przez RTS najlepszych europejskich drużyn, dostał ofertę nawet z Barcelony. Podziękował. Juve faktycznie okazało się lepszym wyborem. Grało w nim sześciu włoskich mistrzów świata (Zoff, Gentile, Cabrini, Scirea, Tardelli, Rossi), plus nowa megagwiazda Michel Platini! Polak czuł się tam dobrze, bo tupetu nie brakowało mu nigdy. "Od pierwszego dnia dosiadłem się do stolika, gdzie Platini, Tardelli i Rossi grali w karty. Jeszcze języka nie znałem, ale już dobrze rękami mówiłem" - wspomina.
 Sekret aż tak wielu sukcesów w pucharach? "Znany był fakt, że ja najlepsze swoje mecze miałem przy sztucznym świetle i pełnej widowni. Przezywano mnie 'Książę Nocy'. Wtedy zarażałem kolegów optymizmem. A Juventus ze mną i Platinim zaczął nie tylko puchary wygrywać, ale je po prostu kolekcjonować! Natomiast w lidze, w zwykłe niedzielne popołudnia już wcale taki dobry nie byłem" - mówi.
 Boniek jednak nie zwycięstwami zjednał sympatię fanów. Nie tym, że miał piorunujący strzał z prawej nogi. I nie tym, że potrafił zagrać i na środku ataku i na stoperze. Nie tym, że nikt nie potrafił wyprowadzić go z równowagi na boisku, bo poza nim bywało różnie. Boniek zyskał prestiż tym, że zakończył karierę też wzorowo. W szczytowym momencie, w kulminacji sławy i sukcesów. Planowo. Będąc wielką gwiazdą włoskiej ligi. Nie rozmieniał się na drobne, nie kopał w coraz słabszych drużynach. Wybrał nową ścieżkę kariery - biznes.
 Ale to już temat na zupełnie inne opowiadanie. Bo przede wszystkim Zbigniew Boniek najdoskonalszym polskim piłkarzem był. 
Bezsprzecznie".

Nie koniecznie się z tym zgadzam nie umniejszając Bońkowi zasług. Ja widział bym tu Kazimierza Deynę(drugi na liście) bądź Włodzimierza Smolarka(17m.)
A jak wy myślicie precylki

Uwaga: To jest stary temat Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne

Deyna Kazimierz

Moze najbardziej niedoceniany-andrzej szarmach, jak mówił jan ciszewski-andrzej wlozy tam głowe gdzie inni boja się wlożyc nogę.

Moim zdaniem najlepszy jest Jakub Błaszczykowski.

naturalnie Kazimierz Deyna.

Jakub Błaszczykowskinajlepszy

wydaje mi sie ze boniek lub deyna

JAKUB JAKUB Błaszczykowski!!!!

bezapelacyjnie Kazimierz Deyna

Kazimierz Wielki Deyna

Kazimierz Wielki Deyna <- Zdecydowanie

Szarmach . W ekstraklasie polskiej zdobył 109 goli, we francuskiej – 94, łącznie 203 bramki. Wynik nieczęsto spotykany wśród polskich zawodników. Grał w lidze Francuskiej i został okrzyknięty przez France Football najlepszym obcokrajowcem pierwszej ligi Francuskiej .