Moje wiersze miłosne...

Mam 20 lat, lecz zachowaniem odstępuję nieco od rówieśników. Myślę innymi kategoriami. Pisaniem zajmuję się od 18 roku życia. Jest to swego rodzaju chęć udowodnienia samemu sobie, jak i innym ludziom, iż młody wiek kojarzony z szaleństwem i błędami młodości niekoniecznie musi taki być.
Moimi wierszami staram się przekonać otoczenie, że nawet młodzież potrafi docenić najważniejsze wartości jakimi są miłość, rodzina i przyjaciele...
Postaram się stopniowo dodawać wiersze. Są one (do tej pory 28) swego rodzaju "drogą romantyka przez uczucie", począwszy od zauroczenia, poprzez wielką miłość, a na rozstaniu kończąć. Proszę o wyrozumiałość.

Oto pierwszy. Nie nazwałem go jeszcze, może znajdą się jakieś propozycje:

Przebyłem samotnie setki mil,
poznałem różne zachowania ludzi
wszystko dla kilku krótkich chwil
i tej jedynej która serce me wzbudzi.

Która ocali mnie od smutków
melancholijnych ataków przygnębienia
i od wszystkich ich przykrych skutków
z którą przeżyję chwile radości i uniesienia.

Dzięki niej odnajdę spokój pośrodku chaosu
problemom stawię czoło z podniesioną głową
przebrnę przez najciemniejsze ścieżki losu
idąc ramię w ramię z ukochaną osobą.

Niczym Romeo i Julia miłością owładnięci
przesiąknięci tym uczuciem do szpiku kości
rozdzieleni stracili do życia wszelkie chęci
nie mogąc pogodzić się z życiem bez miłości.

Tak ja chcę się w niej zatopić całkowicie
podarować to co mam najdroższe
poświęcić komuś całe życie
bo bez miłości byłoby ono uboższe.

Uwaga: To jest stary temat Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne

Spojrzałem aniołowi prosto w oczy
przepełnione radością i powagą
i pewnie nikogo to zbytnio nie zaskoczy
gdy powiem że napełniły mnie odwagą.

By przemóc obezwładniające poczucie nieśmiałości
które ogarnia mnie gdy patrzę w twą twarz
by wyznać ci uczucie skrywanej miłości
choć ty pewnie wszystkie me uczucia znasz.

Każdy twój uśmiech jest iskrą pośród mroku
kierując mnie ku krainie radości
w uśmiechaniu się nikt nie dotrzyma ci kroku
każdy wprowadza mnie w stan błogości.

Każde twoje słowo koi moje uszy
odrywając mnie od powszechnego szumu
twe słowa budzą spokój na dnie mojej duszy
to spokój wyróżnia radosnych ludzi z ponurego tłumu.

Znając już mój czynnik wywołujący spokój
przy boku mieć go zawsze chcę
chcę by był niepodzielnie mój
to ty nim jesteś i kocham cię.

Ładnie piszesz do pierwszego wiersza nie mam zastrzeżeń
Przy drugim za dużo ty, twą etc.

Fajne, tylko właśnie w 1 części napisałeś bardziej ogółowo, w 2 zaś bardziej o sobie. Ale zastrzeżeń niemam.

Spoglądając na współczesnych ludzi z boku
trudno mi oprzeć się wrażeniu
że wielu z nich egzystuje w mroku
niewiedzy, ignorancji i poniżenia

Że nad swe szczęście przedkładają obowiązki
nie potrafią cieszyć się darem życia
z ich dusz pozostają tylko strzępy i kąski
co prowadzi do niespełnionego sposobu bycia

W wyścigu szczurów tracą resztki młodości
poświęcając się bez reszty chęci posiadania
wykorzystują resztki swej witalności
nie wywiązując się przy tym z ważnego zadania

By kochać i sprawić by cię kochali
tworzyć nie nici a węzły przywiązania
by bliźni twą bezgraniczną miłość podziwiali
i gotowi byli dla ciebie do najwyższego oddania

Niektórzy są jednak zbyt słabi by ulec miłości
słabość rodzi się z ciemności na dnie serca
ciemność natomiast powstaje z wątpliwości
czasami ta wątpliwość uczucia uśmierca.

Super piszesz
byle tak dalej
ps jakis mod przegapił post

Wiersze naprawdę interesujące. Zastanawiałaś się, czy nie chciałabyś się zająć pisaniem zawodowo? Masz wielki talent : ).

By kochać i sprawić by cię kochali
tworzyć nie nici a węzły przywiązania
by bliźni twą bezgraniczną miłość podziwiali
i gotowi byli dla ciebie do najwyższego oddania

za to masz u mnie szacunek tego typu "mety" są najlepsze

Też piszę nie tylko wiersze ;D

pozdrawiam

no, no , no. masz talent tylko go nie zmarnuj

Pragnę przeprosić forumowiczów za zaniedbania w tym dziale. spowodowane są one pracą i drugim hobby, jakim jest rycerstwo i odtwórstwo historyczne. Proszę się jednak nie niepokoić - wiersze wciąż powstają, obecnie jest ich 101 i pomysłów na kolejne mi nie brakuje. Celem przeprosin wrzucę dziś coś

Z miłością można by powiązać Anioły
Uważam, że mógłby on za nią odpowiadać
Ze skrzydłami białymi lub koloru smoły
Radujące serce lub mogące ból nam zadać.

Wpierw chciałbym białoskrzydłe zdefiniować
To one odpowiadają za miłość całkowicie udaną
Którą chce się wykrzyczeć światu zamiast chować
Łączącą zakochanego mężczyznę z kobietą zakochaną.

To te Anioły na swych skrzydłach nas unoszą
Broniąc zakochanych przed krzywdą zawzięcie
O pomyślność dla nich bezustannie proszą
A także o radość, spełnienie i uczuć rozwinięcie.

Drugim symbolem są skrzydła czarne
Należące do fałszywych posłańców miłości
Zawody miłosne to ich działania marne
Przynoszące gorycz, rozpacz i inne przykrości.

Ich skrzydła bezwładnie zwisają wzdłuż ramion
Dlatego nieszczęśliwa miłość nas nie uskrzydli
Pełna zazdrości, zdrady czy fałszu znamion
„Miłością” nazywana tylko oczy mydli.

Pozdrawiam i obiecuję kolejne moje "produkcje"

Cześć Marol1990, bardzo Ci dziękuję za te wiersze, wszystkie są wspaniałe. Jesteś bardzo ciekawym człowiekiem, z jednej strony niebezpieczny, twardy rycerz, z drugiej wrażliwy, czuły, delikatny liryk.
Jeszcze raz Ci dziękuję, jestem bardzo czuły na punkcie "częstochowskich rymów" i czasem mam chęć wyrwać autorom takich pseudo utworów główkę, by już więcej nie pisali, natomiast przeczytanie Twoich wierszy to czysta przyjemność.