Recenzja gry " The Elder Scrolls IV: Shivering Isles"


Drżącymi rękami zdejmowałem folię z opakowania nowego dodatku do Obliviona. Drżącymi palcami wyjmowałem płytę i wkładałem ją do mojego drżącego napędu DVD. Ani się nie obejrzałem i znalazłem się na Drżących Wyspach. Panie i panowie, oto recenzja gry The Elder Scrolls IV: Shivering Isles.

Przypuszczam, że żaden fan Obliviona nie chciałby, żeby powtórzyła się sytuacja z Knights of the Nine. Poprzedni dodatek był chyba największą plamą na honorze programistów firmy Bethesda. No bo jak można wydać coś, co tak naprawdę jest tylko zlepkiem kilku bonusów i jedną kampanią, której przejście zajmuje mniej niż dziesięć godzin? Na szczęście przyszedł czas rekompensaty. Shivering Isles jest pierwszym pełnoprawnym rozszerzeniem czwartej części The Elder Scrolls.

Wkraczamy do krainy szaleństwa
Wszystko zaczyna się nad wyraz niepozornie. Okazuje się, że w pobliżu Bravil, w zatoce Niben otworzył się portal. Raz po raz wypadają z niego obłąkani ludzie, którzy przed wejściem tam byli całkiem normalni. Pewnie sobie pomyślisz, że lepszy jeden czy drugi psychiczny od tych średnio miłych deadrycznych stworów, które wypadały kiedyś z wrót Otchłani. Mimo wszystko jednak jako wypróbowany w bojach heros nie przejdziesz obok tej sprawy obojętnie. W końcu co sobie by o Tobie pomyślano, bohaterze Kvatch, Bravil, Anvil i wszystkich miast istniejących w Cyrodiil, gdybyś nie rozwiązał i tej zagadki? No więc włazisz w portal. Niemal natychmiast, nie licząc pewnej lokacji pełniącej funkcję przedpokoju, znajdujesz się w całkiem nowej okolicy. Jesteś na wyspie należącej do obłąkanego władcy Sheogoratha, wkrótce potem poznajesz go osobiście i zleca Ci on zadanie, które ma na celu uratowanie jego szalonej krainy przed najazdem z zewnątrz. Ot, kolejny bohaterski czyn do kolekcji.

A podobno nie wolno bić poniżej pasa

W ten sposób rozpoczyna się fabuła Shivering Isles. Muszę przyznać, że wreszcie scenarzyści Bethesdy się postarali i mimo swojej pozornej płytkości wątek główny dodatku jest naprawdę ciekawy. Powiem więcej, bije on na głowę wszystkie dotychczasowe poważniejsze historyjki, z wątkiem głównym podstawki włącznie. Historyjka jest niegłupia, pełna wciągających zwrotów akcji i przykuwa do monitora na tak długo, jak to jest z punktu widzenia odbiorcy konieczne.

Oprócz ciekawej fabuły, dzięki dodatkowi spotkasz jeszcze kilka interesujących postaci. Będą to bohaterowie o tyle ciekawi, że jak dotąd w Oblivionie spotykaliśmy przedstawicieli o życiu wewnętrznym i psychice nie głębszych niż u przeciętnego ślimaka winniczka. Tymczasem teraz wreszcie zaczynają się pojawiać jednostki, które myślą, posiadają swoje słabostki, określone cechy charakteru i poglądy. Co prawda słusznie zostały one przeze mnie nazwane jednostkami, bo zbyt wielu ich tutaj nie ma, fakt jednak pozostaje faktem, Shivering Isles niesie ze sobą rozbudowaną kreację i typizację postaci, za co należałoby scenarzystów pochwalić i tylko nieśmiało spytać, dlaczego tak późno. Mamy więc stojącą na wysokim poziomie fabułę i zasługujących na uznanie bohaterów. Czy w dodatku tego typu trzeba czegoś więcej?

Powiesz, lokacji. I rzeczywiście będziesz miał rację. W końcu ile można użerać się na tym samym, idiotycznie monotonnym podwórku? Przecież nawet najładniejsza kraina po spędzeniu w niej dziesiątek, a nawet setek godzin, w końcu zaczyna sprawiać, że gracz odkrywa jej wewnętrzne „fuj”. Na szczęście, panowie z Bethesdy doskonale o tym wiedzieli i chcąc Cię, drogi czytelniku, uchronić przed bolesnymi skutkami zużycia moralnego zaprojektowali całkiem nowe lokacje. I to jakie! Wreszcie będziesz mógł się poczuć jak tysiące naszych rodaków, którzy wyjechali w poszukiwaniu lepszego życia na wyspy brytyjskie. Oto bowiem rzecz, jak już wspomniałem przed chwilą, dzieje się na wyspie. Kraina to niezwykła, bo składająca się z dwóch części – z wesołej i kolorowej Manii oraz ze smutnej i szarej Demencji (to od demencji starczej). Rewelacja! Z punktu widzenia estetyki też jest dobrze. Muszę przyznać, że „szalone” okolice, które otrzymaliśmy wraz z dodatkiem są bardzo ładne i w sympatyczny sposób kontrastują ze starymi i wyeksploatowanymi już dość mocno lasami i łąkami podstawowej wersji gry.

Ten to dopiero ma nierówno pod sufitem

Niestety, jak to w większości przypadków bywa, mam to wizualnej strony Drżących Wysp pewne „ale”. Oto bowiem każdy szanujący się sympatyk gier z gatunku cRPG w lot dostrzeże, że z oryginalnością mają one niewiele wspólnego. Jest tak dlatego, że nowa kraina do złudzenia przypomina tę, którą wszyscy doskonale pamiętamy z Morrowinda (trzecia część serii The Elder Scrolls – przyp, dla tych, którzy nie zaliczają się do „wszystkich, którzy doskonale pamiętają”). W tym momencie całe zachwycanie się nad oprawą plastyczną dodatku zwyczajnie traci rację bytu. No bo jaki ma sens wychwalanie pod niebiosa czegoś, co jest tylko kalką poprzedniej gry serii, umieszczoną jedynie dla niepoznaki we współczesnych realiach graficznych? Żadną. Na osłodę mogę jedynie dodać to, że wszyscy starzy wyjadacze z przyjemnością spędzą trochę czasu w krainach, które sprawiły im kiedyś dużo radości. Szkoda, że oryginalności w nich bardzo mało.

Oczywiście, jak to z dodatkami bywa wraz z Shivering Isles otrzymaliśmy jeszcze nie tylko nowe postaci, z którymi można porozmawiać, ale także nowych bohaterów, których można zabić. Co prawda też odnosiłem nieodparte wrażenie, że już te stwory kiedyś widziałem, ale składam to na karb tego, że w wielu cRPG’ach ja już broń nosiłem i powoli zaczyna mi się mylić to z czym w której grze trzeba było walczyć. Poza tym dostaliśmy jeszcze zaprojektowane od nowa, a nie lekko stuningowane, jak to było w Knights of the Nine, podlokacje, całkiem nowe przedmioty i garść dodatkowych, choć w większości niewybitnych, questów.

I to by było na tyle zmian. Niestety, nad czym głęboko ubolewam, nie zrobiono nic w celu poprawy kiepsko się od początku prezentującej oprawy audio. Muzyka jest w dalszym ciągu ta sama co zwykle. Nie pojawił się wraz z Drżącymi Wyspami żaden nowy kawałek, a aż się prosiło o coś bardziej szalonego z głośników. A tu nic. Pociąć się można.

Puścili mnie w skarpetkach na piechotę

Wykraczamy? Hmm, opuszczamy krainę szaleństwa
Pora na podsumowanie. The Elder Scrolls IV: Shivering Isles jest bardzo sympatyczną grą z niezłą fabułą i pogłębionymi psychicznie bohaterami, co sprawia, że jest godnym rozszerzeniem znakomitego Obliviona. Niestety, cały pozytywny obraz dodatku psuje nieco to, że tak naprawdę nie niesie on ze sobą niczego nowego i jest jedynie odgrzewanym kotletem graficznym sprzed kilku lat. Ale to nic. Osobiście polecam to rozszerzenie nie tylko tym wszystkim, którzy TES4:IV kochają, lubią i szanują, bo to oczywiste. Polecam go też osobom, które miały kontakt z podstawową wersją gry (posiadanie podstawki i tak jest wymagane, żeby w ogóle dodatek zainstalować), ale z pewnych względów z odkrywania Cyrodiil zrezygnowały. Jeżeli tradycyjny Oblivion już Ci się znudził, uważasz, że jest zbyt statyczny, monotonny i płytki, to nie wahaj się i zainwestuj w Shivering Isles. Tak naprawdę bowiem kupisz coś całkiem innego, kompletnie nieprzypominającego tego, co znasz z podstawowej wersji gry. Może dzięki temu dodatkowi spojrzysz inaczej na wysłużonego Obliviona. Mam szczerą nadzieję, że tak się stanie...

Plusy:
+ ciekawa fabuła
+ pogłębione psychologicznie postaci
+ całkiem inny Oblivion

Minusy:
- prawie jak Morrowind
- brak usprawnień sfery audio

Ocena ogólna: 8/10
Elder Scrolls IV: Shivering Isles, The
Wydawca polski: Cenega Poland
Wydawca oryginalny: Take2 Interactive
Data wydania polskiego: /2007
Data wydania oryginału: 3/2007
Oryginalna strona gry: The Elder Scrolls
Tryb gry: Single player
Dostępna platforma: PC
Systemy operacyjne: Windows XP, Windows Vista
Uwaga: To jest stary temat
Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne