Recenzja gry "Tom Clancy`s Splinter Cell: Double Agent (PS2)

Splinter Cell to seria, która towarzyszy nam już od kilku lat i można powiedzieć, że zadomowiła się zarówno na konsolach jak i na pecetach. Sukces tej gry był zaskakujący nawet dla jej twórców - Ubi Softu. Nowe części ukazywały się często, można nawet powiedzieć, że trochę zbyt często, przez co niektórym graczom już się przejadły. Double Agent to już czwarte z kolei nasze spotkanie z Samem Fisherem.

Na wstępie przyznam się, że nigdy nie byłem wielkim fanem strzelanek z elementami stealth. Zawsze wolałem FPSy stawiające na szybką akcję tak jak Black czy Killzone. Ceniłem też strzelanki o świetnej fizyce świata (Half Life 2, Trespasser) oraz te, w których wcielaliśmy się w dobrych Aliantów i musieliśmy wyrżnąć niedobrych Niemców (seria Call of Duty). Nigdy nie przekonałem się do króla skradanek - Metal Gear Solid. Oczywiście gra Konami jest dla mnie kawałkiem dobrego softu, jednak nie darzę jej takim kultem jak 90% graczy konsolowych. W Metal Gear Solid do irytacji doprowadzało mnie zbyt dużo filmików, dziwaczna fabuła i relatywnie mniej czystego gameplayu. Jednak moje nastawienie do gier stealth zmieniło się wraz z wydaniem pierwszej części Splinter Cell przez Ubi Soft. Przemykanie ciemnymi korytarzami jako Sam Fisher wydawało mi się o wiele bardziej interesujące niż chowanie się w pudełkach jako Snake .

Splinter Cell jedynka był pewnym powiewem świeżości, grą niesamowicie oryginalną. Pandora Tomorrow to było to samo, ale jeszcze lepiej a Chaos Theory mimo tego, że zawierał wiele ulepszeń cały czas nie zrywał z typową dla serii konwencją. Z Double Agent miała przyjść nowa jakość. I przyszła.


Teraz podczas misji często towarzyszą nam kompani.

Pierwsza misja jeszcze tego nie zwiastuje - jest wręcz nieciekawa, chociaż można ją traktować bardziej jako samouczek. Scenariusz rusza jak błyskawica dopiero później.

Po wykonaniu zadania w mroźnej Islandii zaczyna się robić dramatycznie. Dowiadujemy się, że nasza córka nie żyje. Sam popada w obłęd i wielomiesięczną depresję. Potem wszystko zmienia się jak w kalejdoskopie i trafiamy do więzienia. Nie tego spodziewaliśmy się po jednym z największych bohaterów w historii gier. Jednak Sam nie przechodzi na stronę zła - pobyt w więzieniu stanowi część nowego zadania, mającego na celu zdobycie zaufania jednego z najgroźniejszych przestępców XXI wieku i wniknięcia w szeregi jego organizacji terrorystycznej JBA (John Brown`s Army). Stajemy się tytułowym podwójnym agentem. Po wylądowaniu w więzieniu okazuje się, że w naszej celi, pod łóżkiem, znajduje się dziura w ścianie, która będzie stanowiła naszą drogę do wypadów niczym w Prison Break. Podczas sprowokowanych zamieszek pomagamy uciec naszemu groźnemu terroryście i już wtedy możemy zakosztować pewnych innowacji systemu rozgrywki. Podczas ucieczki dostajemy wytyczne od NSA (National Security Association), żeby pod żadnym pozorem nie zabijać pewnego więźnia, który nie jest na rękę ludziom z JBA, natomiast wytyczne JBA są zgoła odmienne. Musimy zdecydować kogo zadanie wypełnimy, a każda decyzja wiąże się z pewnymi skutkami. Gdy okażemy się zbyt dobroduszni w następnej misji będziemy biegać z gołymi rękami, a gdy zrobimy to co szef JBA chce zostaniemy obdarzeni szacunkiem i dostaniemy od niego gnata, który może nam bardzo ułatwić życie - jak widać gra jest nieliniowa i spokojnie można ją przejść przynajmniej dwa razy.


Sam Fisher trafia do więzienia!?

Zabicie skazańca nie stanowi jeszcze takiego kłopotu, ale co gdy dostaniemy zadanie zastrzelenia bezbronnego pilota? Wybory moralne są trudne, a każda nasza decyzja jest świetnie zobrazowana na pasku zaufania. Nie możemy zawsze postępować zbyt dobrze bo zostaniemy zdemaskowani, lub źle, bo na ekranie wyświetli się napis, że staliśmy się prawdziwym terrorystą i czeka nas game over. Trzeba balansować na linii tak, żeby nie przechylić szali za bardzo w jedną lub drugą stronę. Nawet zabicie strażnika podczas ucieczki z więzienia ma wpływ na lekkie przesunięcie paska na stronę JBA.

Podczas misji w więzieniu można zauważyć, że w Double Agent zmarnowano trochę potencjał jaki oferował scenariusz. Brakuje tu większego rozmachu - co to za więzienie w którym obecny jest tylko jeden strażnik i kilku więźniów? Sama miejscówka też jest trochę mała a pomieszczenia mogłyby być większe. Pytanie tylko czy jest to spowodowane ograniczeniami sprzętowymi czy lenistwem programistów - przychylałbym się raczej do pierwszej opcji, ale wydaje mi się że samo Ubi Soft też jest winne, bo niektóre gry pokazały, że można zrobić środowisko gry z rozmachem plus masą postaci (God of War, Yakuza, Spartan).


Mrok to nasz sprzymierzeniec, nawet w więzieniu.

Wracając jednak do rozgrywki - różni się ona tutaj znacząco od pozostałych części. Podczas misji często musimy sobie radzić bez swoich high-end`owych gadżetów i charakterystycznej dla serii broni. Oznacza to, że w większym stopniu będziemy musieli nauczyć się wykorzystywać otoczenie lub przemykać niezauważonym w cieniu. Inną "nowością" jest znacznie większa ilość misji dziejących się w dzień. Rolę cieni spełniają wtedy mgła czy np. dym. Kolejna nowość to tak zwane czasówki, czyli zadania na których wykonanie mamy określony czas. Można się nieraz spocić, sytuacje ratuje możliwość save`owania w dowolnym momencie. Jak w każdym Splinterze pojawiło się też kilka nowych minigier włączających się przy hakowaniu sprzętu.

SI, czyli sztuczna inteligencja jest jeszcze lepsza niż miało to miejsce w Chaos Theory, jednak nadal drażni pewien szczegół - przeciwnicy potrafią wychwycić nawet najmniejszy szmer, a nie dociera do nich jęk gościa, któremu nieopodal podrzynamy gradło.

"Podwójny agent" tak jak każdy Splinter Cell jest krótki - można go ukończyć w około 10 godzin. Z pomocą przychodzą tryby co-op i multiplayer. Sieciowej rozgrywki będą mogli spróbować zapewne tylko nieliczni, co innego tryb kooperacji. Niestety jak to zawsze bywa z co-op - drastycznie spada tu jakość wyświetlanej grafiki. Misje są jednak skonstruowane tak, że z pomocą partnera będziemy mogli się dostać do niedostępnych miejsc, gdybyśmy grali sami, na przykład kanału wentylacyjnego (w single player jesteśmy wspomagani przez partnerów kierowanych przez konsolę).


Zabić niewinnego człowieka czy nie?... częsty dylemat w Double Agent.

Wizualnie to chyba najładniejszy Splinter Cell, chociaż do wersji next-genowej sporo mu brakuje. Nadal znakomite, jak nie jeszcze lepsze są animacje ruchów Sama. Za to denerwują przenikające i łamiące się czasami tekstury - w 2006 roku nie powinniśmy spotykać błędów graficznych rodem z PSX-a.

Pytanie tylko czy warto zainwestować w najnowszego Splinter Cella swoje pieniądze. Według mnie tej zimy na PlayStation 2 ukazało się trochę lepszych tytułów, po które warto sięgnąć najpierw (Canis Canem Edit, Yakuza, Call of Duty 3, Scarface, PES 6, Valkyrie Profile 2 czy MK: Armageddon). Niemniej gdy jest się fanem skradanek, Double Agent to zakup obowiązkowy.

Plusy:
+ scenariusz
+ filmowy klimat
+ pasek zaufania
+ sporo nowych pomysłów

Minusy:
- niektóre misje można było zrobić z większym rozmachem
- wolno się rozkręca
- krótka

Ocena ogólna: 8/10
Tom Clancy's Splinter Cell: Double Agent (PS2)
Wydawca polski: Cenega Poland
Wydawca oryginalny: Ubisoft
Data wydania polskiego: 27 października 2006
Dostępna platforma: PS2
System operacyjny: PS2
Uwaga: To jest stary temat
Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne