Recenzja gry "Robin Hood : Defender of The Crown"

Kto z nas nie oglądał filmu ze sławnym banitą? Kto nie widział z nim klocków lego? Robin Hood jest postacią dobrze nam znaną, chociaż legendarną. O ile wiele razy ekranizowano jego przygody, w świecie gier dotychczas nie było o nim prawie nic słychać - powstała tylko jedna gra: Robin Hood - Legenda Sherwood.

Stan ten postanowiła zmienić firma Cinemaware. Jako podstawę wzięli starusieńką grę pt. "Defender of The Crown" (ostatnio doczekała się wznowienia, więc Robin Hood: DotC jest jakby jej sequelem), wykupili od Rockstar silnik Renderware (GTA3, Vice City, Pacific Warriors 2) i zabrali się do roboty.

W naszym kraju tę grę wydała firma Play w polskiej, kinowej wersji językowej i po niskiej cenie.

Rycerz w lśniącej zbroi ratujący święte dziewice ... tfu! to nie ta bajka

Fabuła może nie jest bardzo wyszukana, ale może trzymać w napięciu - tutaj kogoś mordują, tam walka, pościg a wszystko ukazane w wielu przerywnikach filmowych (łącznie ponad 20 minut) i dialogach mówionych (1 godzina).

Otóż król Ryszard Lwie Serce nie powrócił z krucjaty, a na tronie zasiadł jego krewny Jan uznając Ryszarda za zmarłego, podczas, gdy naprawdę został on uwięziony w Austrii . Rada królewska buntuje się przeciwko takiemu stanowi rzeczy, ale podczas walki z gwardzistami króla ginie kilku z nich. Reszta zwiewa do swoich prowincji i tak rozpoczyna się I Rozbicie Dzielnicowe Anglii .

My zaczynamy grę w prologu umiejscowionym w hrabstwie Notthingam, gdzie naszym jedynym przeciwnikiem jest Szeryf . Naszym, hm niezbyt chlubnym zadaniem jest rola drzazgi w rzyci. Musimy napadać, niszczyć, kraść, słowem - jesteśmy gorsi niż polscy posłowie (ale powiało grozą, prawda?).

Właściwie gra jest złożona z kilku minigier: szermierki, zasadzki, bitew, turniejów i oblężeń.

Opiszę je po kolei:

Szermierka - tutaj chwytamy w dłoń miecz i ruszamy do wybranego przez nas zamku w dwóch celach: rabunkowym i hm ratowniczym?

Rabunkowy polega na tym, że możemy w każdej chwili wybrać się na taką imprezkę, walczymy wtedy z żołnierzami wroga a na końcu czeka na nas skarb - jego wielkość uzależniona jest od ilości wrogów.

Ratunek - zaprzyjaźniony rycerz prosi nas o ratunek dla pięknej dziewicy uwięzionej w lochu . Mamy do wyboru - pozwolić zgnić jej w lochu, albo ją uwolnić. Należy poważnie się zastanowić nad naszymi umiejętnościami szermierczymi, ponieważ jest to bardzo trudne zadanie, a w przypadku porażki Robin dostaje się do lochu, gdzie często czeka się na uwolnienie wiele dni, a w tym czasie nasze włości są bezlitośnie grabione i obsadzane wojskiem. Szermierka to chyba najtrudniejsza minigra.

Zasadzka: tu jest prościej, po prostu siedzimy na drzewie z łukiem w łapie i czekamy na przejeżdżające karawany. Trzeba uważać, bo szyją do nas wrodzy łucznicy, na szczęście można ukryć się za drzew, gdy usłyszymy charakterystyczny dla lecącej strzały świst . Różni jeźdźcy są różnie punktowani: konie z jukami, wozy i rycerze w zbroi dają o wiele więcej złota niż prości pachołkowie, ale są tutaj dodatkowe utrudnienia - aby zdobyć wóz należy zabić wszystkich jego pasażerów + woźnicę, aby zabić rycerza należy go trafić w głowę. Po trzech przyjętych strzałach Robin ucieka i nie dostaje ani sztuki złota.

Bitwy - najgorzej zrealizowany element gry -na statycznej planszy ruszają się jakby figurki reprezentujące nasze oddziały. Mamy wieśniaków, łuczników, żołnierzy, rycerzy i katapulty. Atakujemy "obozy" wroga i po drodze wysłane przez niego jednostki. Katapulty i łucznicy mogą atakować wszystkie jednostki na planszy. To chyba tyle, trzeba samemu zagrać. To chyba najgorsza minigra, wymaga kosmicznej zręczności i wytrwałości, bo często walki są, powiedzym, naciągane.

Turnieje - to fajna sprawa, startujemy jako Wilfred z Ivanhoe, i wybieramy sobie przeciwnika. Na turnieju szybko wciskamy dwa przyciski ( z i x), żeby przyśpieszyć konia, a potem łapiemy myszkę i staramy się trafić w łepek przeciwnika ( nokaut) lub tarczę (1 punkt) ważne, aby strzaskać kopię.

Oblężenia - najlepsza minigra. Kiedy na mapie świata zaatakujemy wrogą prowincję z zamkiem ( basztą, fortecą ), przechodzimy w tryb oblężenia . Na początek wybieramy jedną ze ścian zamku do atakowania ( są 4) za pomocą lunety, po wybraniu ustalamy kąt strzału i ilość strzelających katapult przez przytrzymywanie odpowiednich klawiszy . Nie trzeba wspominać, że najlepiej kupić maksymalną ilość katapult ( 12) aby mieć największą siłę ognia. Możemy zwykłe głazy zamienić na płonące, które potrafią przetrzebić oddziały wroga w zamku ( po rozbiciu wszystkich ścian rozpoczynamy normalną bitwę) . Bardzo fajnie się tak strzela, a zniszczenbai murów i lecące głazy są pięknie animowane. Po rozbiciu wszystkich ścian nasi żołnierze rzucają się z krzykiem do boju.

Wesoła kompania !

Tak, jak i w filmach, Robinowi towarzyszą jego przyjaciele - braciszek Tuck, Lady Marion, mały John i dodatkowo Wilfred z Ivanhoe - przyjaciel Marion.

Każda z tych postaci potrafi wykonywać określone zadania : Robin urządza zasadzki, braciszek Tuck zbiera pieniądze na okup za Ryszarda ( potrzeba 10 000 sztuk złota) Ivanhoe urządza turnieje i buduje warownie, Marion szpieguje prowincje, a mały John kieruje armią i werbuje nowych żołnierzy . Jedna akcja ( minigra) to jeden dzień . Co dzień dostajemy podatki z zajętych prownicji . Kiedy ołączym hrabstwo - to jest kilka prowincji - dostajemy dodatkowy dochód . Niektóre prowincje dostarczają nowych bonusów - np. pozwalają na tańszą rekrutację określonego typu wojska, lub tańszą budowę zamków . Dlatego też opłaca się w zajętych prowincjach budować zamki i tworzyć garnizony . W końcu pięciu władców czycha na nasze ziemie, a Jan potrafi użyć okrętów do lądowania w odległych częściach Anglii.

Słuchaj uchem, a nie brzuchem

Udźwiękowienie Robin Hooda DotC nie wybija się ponad przeciętność - ot, muzyka to kilka utworów muzycznych po jednym dla każdej minigry, nie porywają, ale nie zmuszają też do wyłączenia głośników, więc nie jest źle . Odgłosy są już nieco lepsze, głos Robina świadczy o jego lekkiej bezczelności, a mocny głos Małego Johna dobrze kontrastuje z jego przezwiskiem ( do tandemu z wzrostem). Szczęk broni i uderzenia kamieni podczas bitew i oblężeń także są w porządku, nie można się do nich przyczepić.

Słowo o grafice : jak na silnik Renderware, graficy z Cinemaware nie wysilili się zbytnio - tekstury tła są w niskiej rozdzielczości, zamki wyglądają jak klocki lego, a mapa świata to zwykła kolorowanka.

Sytuację ratują ładne turnieje i swoisty bullet time podczas nich, świetne oblężenia i ładne modele postaci. Ale mimo to nie jest to grafika roku 2004, a najwyżej 2002.

Czemu by nie ?

Robin Hood to gra nierówna, z jednej strony grywalna i pełna nowych pomysłów, z drugiej strony niedopracowana i pełna błędów. Wystawiam jej ocenę 7, ponieważ dodatkowo powiela wzorce z gry Defender of The Crown dodając ze swojej strony tylko nową fabułę, postacie i kilka minigier. Reszta identyczna jak sprzed kilkunastu lat.

Plusy:
+ garść dobrych pomysłów
+ grywalność
+ niskie wymagania sprzętowe
+ niska cena

Minusy:
- słaba grafika
- monotonia muzyki
- błędy i niedoróbki

Ocena ogólna: 8/10
Robin Hood: Defender of The Crown
Wydawca polski: PLAY
Wydawca oryginalny: Capcom
Data wydania polskiego: 7/2004
Data wydania oryginału: 10/2003
Oryginalna strona gry: Cinemaware
Tryb gry: Single player
Dostępna platforma: PC
Systemy operacyjne: Windows 98, Windows ME, Windows 2000, Windows XP
Uwaga: To jest stary temat
Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne