Delta Force: Helikopter w Ogniu + Team Sabre

Recenzja gry "Delta Force: Helikopter w Ogniu + Team Sabre"


Kilka lat temu pojawił się kultowy film Ridley`a Scott`a Black Hawk Down, który opowiadał o oddziałach amerykańskich stacjonujących w Somalii. Teraz w nasze ręce zostaje oddana reedycja gry luźno opartej na wspomnianym filmie. Czy warto po nią sięgnąć i uzupełnić swoją kolekcję? Zobaczmy…

Pod słońcem Somalii

Po instalacji, nie trwającej zbyt długo, jak na rozpakowanie 1Gb informacji, przenosimy się w świat gry. W nastrój gry wprowadza nas intro, które składa się ze zdjęć i odpowiedniego do nich komentarza. Trzeba przyznać, że zrobiony w ten sposób wstęp robi wrażenie. Po przejściu dalej napotykamy proste menu. Możemy wybrać jedną z czterech opcji lub wyjście z gry. Na pierwszy ogień pójdzie kreacja nowego profilu. Trafiamy tutaj na ograniczenie do 4 różnych kont. Przy każdym profilu znajdują się dokładne informacje odnośnie zarówno gry jednoosobowej jak i gry sieciowej. Stworzenie nowego gracza jest proste i szybkie. Po utworzeniu swojego odpowiednika w wirtualnym świecie możemy przyjrzeć się opcjom. Znajdziemy tutaj 4 kategorie i możliwość przyjrzenia się liście płac lub ponowne obejrzenie filmiku wprowadzającego. Biada temu, kto kliknie na uaktualnienia – jego oczom ukaże się komunikat, aby szukać wszelkich update`ów w serwisie CD Projektu, a gra się najzwyczajniej w świecie zawiesi. Z pozostałymi opcjami nie ma problemu. Możemy dowolnie zmieniać ustawienia graficzne, głośność dźwięków i muzyki oraz obłożenie klawiszy. Po odpowiednim skonfigurowaniu gry czas przystąpić do rozgrywki. Wybór na początek pada oczywiście na tryb jednoosobowy, aby uniknąć kompromitacji na sieci. Po kilku sekundach trafiamy pod słońce Somalii i, przemierzając bezdroża w ‘bezpiecznym’ HumVee, ruszamy na pierwszą misję.

„Wróg z lewej!”

Przed każdą misją otrzymujemy możliwość wyboru uzbrojenia, z jakim będziemy pokonywać opór buntowników z Habr Gedir (główna ‘zła’ organizacja w grze).wybór jest rzeczywiście spory: od standardowego MP-5 (lekka broń automatyczna) z tłumikiem, poprzez M16 (karabinek szturmowy) i M16/M203 (karabinek szturmowy z granatnikiem), skończywszy na M21 i Barret M82A1 (snajperki). Do jednej broni z powyższego zestawu możemy dołożyć jeden z dwóch pistoletów lub strzelbę. W zależności od założeń misji uzyskamy dostęp do materiałów wybuchowych, min Claymore. Jednak faktyczna różnica pomiędzy uzbrojeniem ogranicza się tylko do ilości pocisków w magazynku. Każdy przeciwnik ginie od jednego strzału. Hitbox`y? Zapomnij. Trafiasz w nogę pociskiem 9mm i już masz trupa. Trafiasz w głowę i efekt jest identyczny. Co ciekawsze broń nie posiada żadnego odrzutu ani rozrzutu i możemy spokojnie strzelać serią, bez obawy, że jakiś pocisk poleci gdzie indziej i zrani cywila. Nasi przeciwnicy uzbrojeni są w popularne Kałasznikowy i wyrzutnie RPG, jednak nie umieją z nich korzystać. W momencie napotkania przeciwników widać skryptowość całej gry. Sztuczna inteligencja jest co najmniej niedopracowana. Nie dość, że przeciwnik wbiega nam pod celownik i nie wie co robić, to zdarzają się jeszcze śmieszniejsze sytuacje. Przykładowo: biegłem z oddziałem przez otwarty teren, w pewnym momencie zbliżyliśmy się do prymitywnych zabudować i wydałem im rozkaz ‘Utrzymaj pozycję’. Efekt? Wybiega przeciwnik, a oddział Delty patrzy pod nogi i stoi sobie jakby nigdy nic, podczas gdy jeden rebeliant wybija ich po kolei. Takie przykłady można mnożyć w nieskończoność. Więcej razy zdarzyło mi się zginąć z ręki sojuszników niż przeciwników.


Karabin z doczepioną latarką...na Marsie tak nie umieją.

Wysadź nadajnik, eskortuj konwój

Bez wątpienia twórcy gry popisali się przy tworzeniu scenariusza i misji. Mamy tutaj pełną różnorodność. Należy dodać, że cele aktualizowane są podczas realizacji założeń podstawowych. W czasie niektórych misji przyjdzie nam dowodzić małym oddziałem. Menu dowodzenia jest proste, ale brakuje w nim kilku istotnych opcji, jak na przykład ‘osłaniaj mnie’. Natomiast rozkazy odpowiedzialne za granaty to całkowite nieporozumienie. Nasz dzielny towarzysz rzuci nam granat pod nogi, w najlepszym wypadku kilka metrów dalej. Nie muszę chyba dodawać, jaki efekt uzyskamy? Jeśli już przy misjach jesteśmy, należy wspomnieć o najbardziej filmowym fragmencie gry, a mianowicie o operacji ‘Irena’. Jest to cykl misji, w których przyjdzie nam odegrać role znane z filmowego pierwowzoru. Począwszy od ataku na oficerów Habr Gedir, poprzez odbicie strąconego Black Hawk`a, aż do ucieczki z konwojem na stadion, przemieniony w siedzibę wojsk ONZ. W tych misjach czuć niesamowite ‘coś’, dzięki czemu chce się grać. Przyciągają one do gry, w przeciwieństwie do pozostałych, chociaż czas potrzebny na ich przejście nie odbiega od czasu potrzebnego na inne zadania. I tutaj docieramy do kolejnego rażącego minusa: misje są za krótkie. Większość można ukończyć w ciągu 15-20 minut gry. To stanowczo za mało. Nie rekompensuje tego nawet ilość zadań (16) i dołączenie dodatku Team Sabre. Na szczęście (?) każdą misję, którą zakończyliśmy sukcesem, możemy powtórzyć z zupełnie innym sprzętem i podejściem. Jednak to tryb gry wieloosobowej zwiększa żywotność tego tytułu. Ludzie stanowią bardziej wymagającego przeciwnika od gracza komputerowego. Jednak i tutaj się zawiedziemy: nie uświadczymy żadnego serwera polskiego. Z trudem znajdziemy serwer, na którym pingi nie przekraczają 100.


Kurde...A mówili mi..."Nie bierz tego lokalnego świństwa"

Łuski i śpiewy piasku

Parę słów o oprawie graficznej. Gra prezentuje się całkiem nieźle. Jedyne zastrzeżenia można mieć do modeli Somalijczyków, którzy są zbyt kanciaści. Niewątpliwym plusem jest możliwość gry zarówno w perspektywie trzeciej, jak i pierwszej osoby. Złego słowa nie można powiedzieć o modelach pojazdów i żołnierzy ONZ. Modele broni i efekty cząsteczkowe robią pozytywne wrażenie, pomimo czasu, jaki upłynął od premiery. O terenie, chociaż jest wyjątkowo monotonny, nie da się powiedzieć złego słowa. Doskonale zrobiona woda (chociaż nie zobaczymy rozprysku po trafieniu, rodem z silnika Source) i jeszcze lepiej zrobiony noktowizor. Nocne misje z użyciem gogli noktowizyjnych wyglądają po prostu pięknie. Jeśli już przy genialności jesteśmy, należy wspomnieć o granatach błyskowych. Zarówno o ich wyglądzie, jak i sposobie działania można się wyrażać w samych superlatywach. Niestety, nie zobaczymy tutaj spadających łusek z naszej broni, co stanowi pewien mankament patrząc na pozostałe elementy graficzne. Z dźwiękiem sprawa ma się zupełnie inaczej. Oprawa audio jest zrobiona wyjątkowo nierówno. Chociaż muzyka zmienia się zależnie od sytuacji na ekranie, to wyraźnie słychać kilka zapętlających się motywów. Po dłuższym czasie muzyka zaczyna stawać się nużąca, co prowadzi do jej wyciszenia. Odgłosy otoczenia i wszystkie kwestie mówione stanowią całkowite przeciwieństwo muzyki. Aż chce się słuchać, co też nasza drużyna ma nam do przekazania. Jednak w przypadku odgłosu strzałów znowu mamy zejście poniżej oczekiwanego poziomu. Są krótkie, jakby przytłumione, słowem: przykrość dla ucha.


Teraz ja też mam karabin maszynowy. Ho, Ho, Ho!!!

I w USA, i w Somalii mówimy po polsku

Cała gra została w pełni zlokalizowana. Głosy są dobrane całkiem nieźle. Nie uświadczymy tutaj znanych aktorów, którzy zostali już zaszufladkowani. Mankamentem, jak zwykle w seriach dotyczących klasyki, jest instrukcja. Instrukcja do gry zawiera się na sześciu stronach, natomiast resztę broszurki poświęcono na poradnik. Jak dla mnie rozwiązanie śmieszne przy tak łatwej grze. Warto zauważyć, że na jednej płycie CD została umieszczona wersja podstawowa i rozszerzenie. Jednak przy instalacji nie możemy podjąć decyzji o zainstalowaniu tylko jednej części pakietu, na przykład wersji podstawowej. Na naszym dysku od razu ląduje całość, czyli Helikopter w ogniu i Team Sabre. Nowością w eXtra Klasyce neXt jest rodzaj opakowania. Otrzymujemy duże pudełko DVD. Do gry dodana była płyta DVD, na której znalazły się dema głośnych tytułów dostępnych w ofercie CD-Projekt. Jeśli posiadamy dostęp do Internetu i zarejestrujemy nasz nabytek na stronach wydawcy, otrzymamy dostęp do dodatkowych materiałów. Znajdziemy tam tapety z gry i dwa utwory muzyczne.

Zręcznościówka czy FPS?

Zdecydowanie to pierwsze. Gra stanowi raczej połączenie obu gatunków. Zbyt łatwo położyć tutaj przeciwnika, zbyt ciężko zginąć. Tytuł w sam raz dla początkujących, mających ochotę rozpocząć swoją przygodę z grami typu FPS. Nie zrazi nikogo do gatunku, a dla doświadczonych graczy będzie stanowiła pewnego rodzaju odskocznie. Gra posiada bardzo słaby silnik odpowiedzialny za fizykę. Jej zdecydowanie najmocniejszą stroną jest grafika i teksty mówione. Jednym słowem: jeśli zastanawiasz się nad wkroczeniem w świat gier z perspektywą pierwszej osoby, ten tytuł jest dla Ciebie. Jednak jeśli jesteś weteranem Operation Flashpoint i tym podobnych gier, możesz sobie spokojnie darować

Plusy:
+ grafika
+ multiplayer
+ polonizacja
+ filmowe misje
+ cena
+ gra + dodatek
+ bonusy na stronie

Minusy:
- muzyka
- zbyt łatwa
- za krótka
- bardziej arcade niż FPS
- fizyka

Ocena ogólna: 6/10
Delta Force: Helikopter w Ogniu + Team Sabre
Wydawca polski: CD Projekt
Wydawca oryginalny: NovaLogic
Data wydania polskiego: 21 kwietnia 2006
Tryby gry: Single player, Multi player
Dostępna platforma: PC
Systemy operacyjne: Windows ME, Windows XP, Windows 2000

Uwaga: To jest stary temat Ta dyskusja jest starsza niż 90 dni. Informacje w niej zawarte mogą już nie być aktualne

fajna gierka ale z dwoma misjami mam problem w jednej nie mogę znaleźć przewodnika a w drugiej misji docieram do magazynu gdzie mam się spotkać z drużyną i gra startuje od nowa tak wiec nie jestem w pełni zadowolony

Może kupie sę